ADAM-imię pierwszego człowieka

ADAM (prawdopodobnie ud hebr.: adamah — ziemia, człowiek pracujący na ziemi, rolnik, powstały z ziemi) — w popularnym użyciu współczesnym oznacza imię pierwszego człowieka. W Biblii natomiast (Stary Testament) tylko w kilku tekstach oznacza imię pierwszego człowieka (por. Rdz 4,25; 5,1—5; Tb 8,6; 1 Km 1,1). W pozostałych miejscach Adam oznacza rodzaj ludzki, ludzi w znaczeniu zbiorowym (np. Rdz 1,26: Hi 14,12; Iz 6:I2; Koh 2,12) lub człowieka w ogóle, osobę ludzką, byt ludzki (np. 1 Kri 8,46; Oz 11.4). W Biblii zdecydowanie dominuje znaczenie zbiorowe i dlatego właśnie w postaci Adama, występującej w opisach stworzenia, nie trzeba się dopatrywać cech indywidualnych, jednostkowych, lecz cech judzkich jako takich. W opisie jahwistycznym (por. Rdz 2,4b—3,24) znajdujemy teologiczną refleksję nad naturą i losem człowieka, który został stworzony przez Boga:"z prochu ziemi" (Rdz 2,7), a przez obdarzenie go „tchnieniem życia" (Rdz 2,7) stał się istotą żywą, czyli osobą odpowiedzialną za swe czyny. Popełniając grzech, stał się niewierny Bogu, co pociągnęło za sobą konieczność zbawienia (por. Rdz 3,1—13), które też Bóg obiecał (por. Rdz 3,15). Ponieważ pojęcie pierwszego człowieka zawiera w sobie niejako wszystkich jego potomków, dlatego też jego grzech spadł na wszystkich ludzi. W relacji kapłańskiej natomiast, (por. Rdz 1,26—31) główny nacisk położony jest na godności człowieka, który jest obrazem i podobieństwem samego Boga. Podobieństwo to wyraża się w sposób szczególny w jego panowaniu nad światem (por. Rdz 1,26.28), które winno się realizować w zależności od Boga-stworzyciela. Relacja kapłańska posługuje się rodowodami (por. Rdz 5:10), stara się uzasadnić, że wszyscy ludzie poprzez Izraela tworzą jeden rodzaj ludzki. Z opisów tych wynika, że Biblia mówiąc o stworzeniu Adama podaje naukę w ogóle o człowieku, jego godności i przeznaczeniu, a nic o "konkretnej jednostce.
Nowy Testament, nawiązując do Starego Testamentu stwierdza, że Bóg „z jednego [człowieka] wyprowadził cały rodzaj ludzki" (Dz 17,26), a związek małżeński pierwszych rodziców uważa za prototyp małżeństwa chrześcijańskiego (Mt 19.3—9; 1 Tm 2,11—14). Oryginalnością Nowego Testamentu jest określenie Jezusa Chrystusa jako nowego Adama. Jezus odnosząc do siebie tytuł Syn Człowieczy (np. Mk 2,10.28; 8,31.38; 9,9.12.31; 10,33.45; ' 13,26; 14,21) uczył, że przynależy do rodziny ludzkiej i ma do wypełnienia posłannictwo przewidziane dla Syna Człowieczego, postaci z Księgi Daniela (7,13), Łukasz podkreśla związek Jezusa z Adamem w rodowodzie (3,38), a Marek czyni do niego aluzję w opisie kuszenia (1,13). Św. Paweł porównuje pierwszego człowieka — Adama z drugim człowiekiem -Chrystusem; pierwszy człowiek wywodził się z ziemi, drugi — z nieba: pierwszy stał się duszą żyjącą, drugi duchem ożywiającym; precz pochodzenie od Adama nosimy w sobie obraz człowieka ziemskiego, przez zjednoczenie z Chrystusem otrzymujemy-obraz człowieka niebieskiego. W liście do Rzymian (5,12—21) Apostoł przedstawia Adama jako typ Chrystusa. Jak przez jednego człowieka — Adama wszedł na świat i na wszystkich ludzi grzech, a przez grzech śmierć, tak przez jednego człowieka — Chrystusa przyszła łaska i usprawiedliwienie dające życic wieczne: „Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi'' (Rz 5.19). Los człowieka łączy się z historią pierwszego i drugiego Adama. Z pierwszym, grzesznym Adamem złączony jest każdy przez fakt narodzenia, z drugim — Zbawicielem przez chrzest, który jest narodzinami nowego człowieka. To zrzucenie z siebie starego człowieka -Adama, a oblekanie się w nowego, które dokonuje się po raz pierwszy w chrzcie, musi się ciągle na nowo realizować w życiu chrześcijańskim (Ef 4,22—24; Kol 3:9—10).