daga

sztylet zachodnioeuropejski używany od średniowiecza aż do połowy XVII w., charakteryzujący się długą głownią (40—60 cm), szeroką u nasady i mocno zwężającą się ku szczytowi. Broń ta służyła do rozrywania kolczug przeciwnika w walce wręcz oraz do zadawania ciosów w miejsce nie osłonięte zbroją płytową. W Polsce, zwany również deką, nie wszedł do powszechnego użycia, gdyż uważano go za broń cudzioziemską, zdradziecką i nierycerską.