jatagan

średniej długości (70—80 cm) broń sieczna pochodzenia wschodniego o formie zbliżonej do orientalnych kindżałów, charakteryzująca się krzywą sierpowatego kształtu, jednosieczną (ostrą od strony wewnętrznej) głownią średniej długości i bezjelcową rękojeścią z charakterystycznie rozdwojoną w kształt skrzydeł głowicą, służącą wg niektórych jakoby do oparcia dłoni o kolano w trakcie walki formacji jezdnych, wykonana z kości słoniowej, hebanu, brązu lub ze srebra. Była ona w egzemplarzach ozdobnych przedmiotem bogatej ornamentacji, wysadzana drogimi kamieniami itp. J. noszono w obciąganych skórą pochwach, zatknięte z przodu za pasem; była to broń używana od XVI w. przez Arabów, Persów i Turków, w Polsce mało znana (zwana ataganem), przechowywana po dworach szlacheckich jako trofeum wojenne, używana w XVIII w. przez służby niektórych dworów ubrane w stylu orientalnym.