Kabaret literacki

Kabaret literacki — teatrzyk, którego spektakle składają się z drobnych ske­czy, monologów, piosenek, recytacji o charakterze rozrywkowym, a wystawiane są przeważnie w kawiarniach lub restau­racjach. Kabaret literacki powstał w końcu XIX wieku we Francji wraz z kabaretem jako in­stytucją czysto rozrywkową i rozprze­strzenił się w całej Europie. W okre­sie Młodej Polski słynny był kabaret Zie­lony Balonik. W kontekście kabaretu literackiego rozwijała się początkowa faza działalności Skamandra. Kabaret literacki stwarza szczególne warunki komunikacji literackiej: bezpośredni kontakt ze zbiorowym odbiorcą.

Toteż utwory po­etyckie powstałe w związku z kabaretem literackim cecho­wały na ogół:

- wyrazista forma wersyfikowania,

- bezpośrednie zwroty do adresa­ta,

- obniżenie tonu,

- wykrzyknikowość (J. Tuwim)

- swoisty liryzm (K. I. Gał­czyński),

- posługiwanie się puentą,

- posługiwanie się żartem,

- posługiwanie się paradoksem.

Pisano także piosenki po­etyckie (np. Tuwim).