labry

ozdobna tkanina zarzucana na tył średniowiecznego hełmu rycerskiego, forma zwyczajowa przeniesiona do Europy Zachodniej jako reminiscencja walk Krzyżowców z niewiernymi w Palestynie i w Syrii, gdzie pełniły funkcję ochrony głowy przed rażącymi promieniami słońca; w średniowiecznej Europie pojawiły się u schyłku XII w. i służyły do uświetnienia wyglądu rycerza, wchodząc w skład jego ceremonialnego stroju, z czasem uległy wydłużeniu i przybrały oryginalne i wymyślne formy: wycinano je w ozdobne zęby, obszywano chwastami, przyczepiano dzwoneczki itd., a ich barwy od połowy XIV w. zaczęły odpowiadać barwom heraldycznym tarczy rycerskiej. Ich wierzchnia strona musiała mieć kolor figury, spodnia natomiast kolor pola herbowego, stąd też np. labry książąt śląskich były czerwono-żółte, a kujawskich biało-czerwone. W Polsce labry pojawiły się na początku XIV w., o czym świadczy ich pierwszy przekaz ikonograficzny z 1310 r. na pieczęci księcia Bolesława Legnickiego (na pieczęciach francuskich występują one już u schyłku XII w.), z tym, że nie była to moda zbyt silna i specjalnie u nas powszechna.