nadziak

młotek bejowy pochodzenia wschodniego, charakteryzujący się krótkim drewnianym trzonkiem i osadzonym na nim żeleźcem tępym z jednej strony (profilowanym na ogół w formę kwadratu lub prostokąta) oraz ostrym z drugiej strony, w postaci ostrego wydłużonego kolca; używany w XV—XVII w. jako broń jazdy do rozbijania zbroi płytowych na zachodzie Europy. Wraz z zanikiem stopniowym płytowego uzbrojenia ochronnego zaniechano jego używania. W Polsce stosowano go głównie w XVI——XVIII w. (do jego połowy) jako broń z czasem o zmienionej formie ostrej części żeleźca (zawiniętego w dół) z powodu zakazów sejmowych używania tego typu oręża. Pełnił on wówczas rolę laski, nie zatracając jednak zupełnie swej funkcji orężnej; był również oznaką poruczników jazdy polskiego autoramentu (wówczas dość bogato zdobiony). Nazwa pochodzi od tureckiego nadżak.