Nowela

Nowela — krótki gatunek epicki charak­teryzujący się zwięzłością kompozycji (wy­raźny punkt kulminacyjny, puenta), ogra­niczeniem liczby postaci, wprowadzeniem jednego tylko wątku, skupieniem się na jednym problemie, utrzymaniem jednego punktu widzenia. Nowela ukształtowała się we Włoszech w okresie renesansu (G. Boccac­cio Dekameron), stała się środkiem wpro­wadzenia do literatury środowiska miesz­czańskiego z jego życiem codziennym i bohaterami, problematyką obyczajową i psychologiczną, co wyraźnie odróżniało ten gatunek od epiki wierszowanej. Wcze­śniejszą postacią noweli były legendy i opo­wieści średniowieczne. Rozkwit noweli nastą­pił w XIX wieku (romantyzm, realizm, w Polsce twórczość noweli m.in. B. Prusa, M. Konopnickiej, H. Sienkiewicza oraz S. Że­romskiego). W XX wieku rzadziej występuje w postaci czystej, wchodzi w związki z takimi formami, jak esej czy reportaż.