odrzut broni

ruch broni palnej lub (w artylerii) lufy wraz z częściami z nią związanymi do tyłu (w kierunku przeciwnym do ruchu pocisku) pod wpływem działania siły ciśnienia gazów prochowych na dno lufy podczas strzału. Rozpoczyna się równocześnie z rozpoczęciem ruchu przez pocisk w przewodzie lufy. Prędkość odrzutu rośnie w czasie ruchu pocisku w lufie i w okresie powylotowym, a jej wartość maksymalna zależy od własności balistycznych broni, masy części odrzucanych oraz sił oporu (zwykle wynosi od kilku do kilkunastu metrów na sekundę). Dla celów obliczeniowych stosuje się pojęcie odrzutu swobodnego, którego miarą jest energia odrzutu. W rozwiązaniach praktycznych zawsze mamy do czynienia z odrzutem hamowanym. Istnieją również wzory tzw. broni bezodrzutowej, w których odrzut nie występuje. O.b. wykorzystywany jest w niektórych rozwiązaniach do napędzania mechanizmów broni automatycznej (broń pracująca na zasadzie odrzutu lufy).