odrzut hamowany

odrzut broni palnej lub lufy wraz z połączonymi z nią częściami w warunkach rzeczywistych, tzn. z uwzględnieniem sił oporu zmniejszających jego prędkość i drogę. W ręcznej broni strzeleckiej odrzut hamowany jest ramieniem strzelającego, a w karabinach maszynowych umieszczonych na podstawach — za pomocą amortyzatorów odrzutu (sprężynowych, hydraulicznych, pneumatycznych, ciernych itp.). W działach artyleryjskich odrzut jest hamowany za pomocą urządzeń oporopowrotnych (głównie oporników hydraulicznych). Dla zmniejszenia odrzutu stosowane są również hamulce wylotowe. Odległość, na jaką przesuwa się zespół odrzutowy broni podczas odrzutu hamowanego, nazywana jest drogą odrzutu. Zależy ona od zastosowanego ładunku miotającego, masy pocisku, długości lufy, masy zespołu odrzucanego i skuteczności hamowania odrzutu za pomocą urządzeń oporopowrotnych. W celu umożliwienia sprawdzania drogi odrzutu po każdym strzale, armaty i haubice wyposażone są w specjalne wskaźniki drogi odrzutu. Czas od momentu rozpoczęcia odrzutu zespołu odrzucanego do jego zatrzymania się w położeniu tylnym nazywany jest okresem odrzutu. Prędkość odrzutu hamowanego jest wielkością zmienną w czasie; początkowo rośnie do wartości maksymalnej (mniejszej od maksymalnej prędkości odrzutu swobodnego), a następnie maleje (do zera).