ogień przeciwlotniczy

strzelanie do celów powietrznych: samolotów, śmigłowców, desantów spadochronowych, samolotów-pocisków itp. Ogień przeciwlotniczy jest prowadzony do szybko poruszających się celów w przestrzeni, latających na różnych wysokościach i w różnych kierunkach. Prędkości celów powietrznych są porównywalne z prędkością pocisków. W czasie prowadzenia ognia konieczne jest bieżące określanie współrzędnych i parametrów ruchu celu. Strzelanie rozpoczyna się bez etapu wstrzeliwania. Broń kieruje się nie na cel, a w punkt wyprzedzenia, którego położenie zależy od chwilowych współrzędnych i wektora prędkości celu. Dla rozwiązania zadania spotkania pocisku z celem stosuje się skomplikowane przyrządy kierowania ogniem, które na podstawie bieżącej obserwacji celu obliczają potrzebne wyprzedzenie. Gdy nie jest możliwe prowadzenie ognia bezpośredniego, stosuje się ogień zaporowy. Do strzelań używa się pocisków odłamkowych z zapalnikiem czasowym lub zbliżeniowym. Jedynie broń małokalibrowa strzela pociskami uderzeniowymi. Niektóre pociski zaopatruje się w smugacze, umożliwiające obserwacje ich torów w celu korygowania ognia. Ze względu na małe prawdopodobieństwo trafienia stosuje się duże natężenie ognia. Jedynie kierowane pociski rakietowe mają stosunkowo duże prawdopodobieństwo trafienia (rzędu 0,5) jednym pociskiem.