pancerz

rodzaj miękkiego uzbrojenia ochronnego ludzkiego ciała, w przeciwieństwie do sztywnej zbroi płytowej, pochodzenia wschodniego, w postaci kaftana płóciennego lub skórzanego z nitowanymi do niego metalowymi zbrojnikami w postaci łusek, np. karacena, a także wszelkie typy kolczug bezpośrednich (tzn. całkowicie wykonywanych z kolczej plecionki) lub pośrednich (np. bechter, kombinacja kolczej plecionki ze stalowymi płytami). Formą pancerza był tzw. pancerz łuskowy. Jego wynalazek przypisuje się Syryjczykom, którzy już w epoce brązu stosowali pancerz w formie długiej do kostek szaty z krótkimi rękawami, naszytej na całej powierzchni podłużnymi i z lekka zaokrąglonymi łuskami z brązu. Ten typ pancerza używano w starożytnym Egipcie, Asyrii i Grecji, jak również w średniowiecznej Europie, w Polsce przetrwał aż do połowy XVIII w. pod postacią karaceny husarskiej. Z czasem nazwę pancerz zaczęto stosować na całokształt uzbrojenia ochronnego, nie tylko miękkiego, a nawet na określenie zbroi. Nazwa pochodzi od francuskiego pancier i niemieckiego Panzer.