Automatyzacja procesów reprodukcji ilustracji

jest za­gadnieniem złożonym, ponieważ procesy reprodukcyjne należą do bardziej skomplikowanych w poligrafii ze względu na dużą ilość czynników mających wpływ na jakość produkcji. Obliczenie danych dotyczących warun­ków reprodukcji jest procesem czasochłonnym, wymaga­jącym wysokich kwalifikacji od fotografów. Uwzględnio­ne muszą być tu takie parametry, jak: skala obrazu [wielkość liniowa odwzorowana]. rozpiętość *gęstości optycznej oryginału i żądana rozpiętość gęstości optycz­nej *negatywu lub *diapozytywu. rodzaj i czułość błony graficznej, współczynnik *filtrów, czas naświetlania [lub kilka czasów, np. naświetlenia pomocnicze i główne przy rastrowaniu lub czasy naświetleń przez filtry regulu­jące rozpiętość gęstości optycznej], wielkość przysłony, warunki *wywoływania itp.

Automatyzacja procesów reprodukcji ilustracji obejmuje dwa pod­stawowe etapy:

a) programowanie warunków naświetla­nia;
b) automatyzację wywoływania.

Dla pierwszego etapu opracowano elektroniczną aparaturę programująco-sterującą, dopasowaną do określonego *urządzenia reprodukcyjnego [aparatu fotograficznego, powiększalnika czy kopiarki]. Po zaprogramowaniu i wprowadzeniu wstęp­nych danych ustala ona wszystkie parametry technolo­giczne i steruje takimi procesami, jak

-wykonywanie *fotograficznych wyciągów barwy,

-*maskowanie, rastrowanie [ *Raster]

-sporządzanie negatywów lub diapo­zytywów.

Nośnikiem informacji jest taśma lub karta dziurkowana, albo taśma magnetyczna. Wprowadza się również kompleksową automatyzację procesów reproduk­cyjnych za pomocą elektronicznych maszyn cyfrowych [emc] sterujących zarówno oddzielnymi urządzeniami, jak również całością procesu technologicznego. Do podsta­wy automatycznego sterowania leżą funkcje matema­tyczne kształtujące proces reprodukcji w zależności od techniki, technologii i zastosowania. Elektronicznych maszyna cyfrowa, do której podawany jest program mający na celu zapewnienie realizacji procesu technologicznego, określa warunki otrzymywania negatywów czy diapozytywów poprzez ustalenie i przekazywanie danych z jednostki obliczenio­wej elektronicznej maszyny cyfrowej do stanowisk pracy i sterowanie procesem naświetlania.
Automatyzacji poddany został również proces wywoły­wania, co zapewnia powtarzalność wyników poprzez automatyczną kontrolę i regulację regeneracji roztworów, czasu i temperatury wywoływania.
Podstawowymi kierunkami automatyzacji wykonywania *form drukowych są:

a) programowanie i kontrola pro­cesu kopiowania i *trawienia;
b)  automatyczna regu­lacja parametrów procesu trawienia-ciśnienia roztworu trawiącego, jego składu chemicznego, temperatury; i sterowanie liniami potokowymi wykonywania *ste­reotypów i galwanostereotypów [*Galwanotechnika poli­graficzna];
d| wykonywanie form drukowych za pomocą *skanerów.

Zob. też Automatyzacja technologii poligraficznej.