tabar

topór indo-perski, używany w XVII/XVIII w. w dwóch wersjach konstrukcyjnych, jako:
1) forma broni obuchowej w postaci dużego obucha i stalowego w kształcie dużego półksiężyca (lub dwóch), osadzonego na drewnianym stylisku;
2) forma broni drzewcowej w postaci dużego obucha składającego się z dwóch stalowych ostrzy o kształcie półksiężyca oraz długiego grotu, u dołu którego znajdowała się forma zbliżona w kształcie do kuli, powstała poprzez rozkucie tej części; grotu w drobne metalowe pasemka. Obuch ten osadzony był na długim drzewcu; obydwie formy występowały jako broń bojowa, a tabar, w formie broni  drzewcowej, występował również w wersji ozdobnej broni straży pałacowych. W zależności od przeznaczenia tabar był przedmiotem mniej lub bardziej finezyjnych form zdobienia.