talwar

szabla indyjska  charakteryzująca się specyficzną  w formie rękojeścią, używaną wyłącznie na terenie Indii i na ogół bez specjalnych zdobień i cech, oraz głownią często pochodzenia europejskiego, perskiego lub tureckiego; rękojeści talwar wykonywano z żelaza w formie jednolitego elementu tak, że jelec miał tylko dolne wąsy zachodzące na szyjkę pochwy. Trzon wrzecionowatego kształtu był bardzo krótki i miał również krótki jelec o rozszerzających się końcach ramion. Głowica wyróżniała się kształtem talerzyka, do którego góry zamocowany był zaczep do ozdobnego temblaka;  okazów późniejszych spotyka się czasami kabłąki ochraniające dłoń. Rękojeści talwara pokrywano ornamentacją na srebrnym lub złoconym tle, a talerzyki głowini wysadzano drogimi kamieniami. Pochwy talwarów wykonywane z drewna obciągano na ogół aksamitem, przeważnie w różnych odcieniach czerwieni i zieleni, miały one okucia w postaci szyjki (bez koluszka u okazów  starszych) oraz małego trzewiką. Pochwy późniejszych talwarówmiały już ryfki z ruchomymi koluszkami do mocowania rapci; szable te noszono na rapciach wykonywanych z takiego samego materiału, jak i pochwy. Nie były one zaczepiane do pochwy, a opasywały ją kilkakrotnie, na połączeniach wyposażone były ozdobne metalowe guzy.