układ kierowania pociskiem

układ kierowania pociskiem — zespół urządzeń (aparatura), pracujących we wzajemnych powiązaniach, służący do prowadzenia kierowanego pocisku rakietowego po odpowiednim torze lotu. Do najważniejszych zadań tego układu należy: określanie (pomiar) odchyleń pocisku od żądanego toru, formułowanie odpowiednich sygnałów-komend i ich przekazywanie na elementy wykonawcze w celu sprowadzenia pocisku na prawidłowy tor. W skład układu kierowania wchodzi aparatura pokładowa (umieszczona w kierowanym pocisku), a także (ale nie zawsze) aparatura naziemna (znajdująca się w punkcie dowodzenia). Układy kierowania najogólniej można podzielić na autonomiczne, zdalne, samonaprowadzające i kombinowane. Zastosowanie takiego czy innego układu zależy od rodzaju i przeznaczenia pocisku. Autonomiczny układ kierowania pociskiem prowadzi pocisk po odpowiednim torze, według ustalonego programu lotu. W całości umieszczony jest na pokładzie pocisku. Podstawowym zespołem samonaprowadzającym układu kierowania pociskiem jest głowica samonaprowadzenia, wykorzystująca do kierowania pocisku na cel sygnały wysyłane przez cel lub odbite od celu. Układ kierowania zdalnego służy do kierowania lotem pocisku z punktu dowodzenia (kierowania). Składa się zwykle ze stacji radiolokacyjnych, urządzeń liczących (przeliczników) oraz przewodowych lub radiowych linii łączności albo przez amerykański system GPS. Jego działanie polega na określaniu położenia pocisku względem celu (dokonywanym w punkcie dowodzenia), wypracowaniu odpowiednich sygnałów-komend (przez urządzenia liczące znajdujące się w punkcie dowodzenia) i ich przekazaniu (za pomocą linii łączności) do aparatury pokładowej, która z kolei podaje je na elementy wykonawcze. Kombinowany układ kierowania pociskiem składa się z dwu lub więcej układów, np. autonomicznego z możliwością korygowania zdalnego.