wahadło balistyczne

wahadło balistyczne — skrzynia z piaskiem lub płyta zawieszona pionowo, służąca do pomiaru prędkości pocisku. Miarą prędkości był kąt wychylenia się takiego wahadła pod wpływem uderzenia w nie pocisku. Zastosowane zostało w 1742 r. przez matematyka angielskiego B. Robinsa. Ze względu na małą dokładność (pomijanie strat energii na tarcie, odkształcanie itp.) obecnie nie jest w tym celu stosowane. Zasada wahadła balistycznego jest natomiast wykorzystywana między innymi do oceny niektórych charakterystyk prochów, paliw rakietowych, pomiaru energii odrzutu swobodnego broni strzeleckiej i skuteczności urządzeń wylotowych.