zbroja końska

końskie uzbrojenie ochronne, znane już w epoce antyku; w Europie Zachodniej stosowane od XIII w., początkowo w formie watowanego kropierza, później kolczej plecionki oraz ostatecznie w formie pełnej, złożonej z płyt stalowych (w XV i w pierwszej połowie XVI w.). Zbroja końska składała się z naczółka w formie przedniej części głowy końskiej, osłony karku wykonywanej z folg, przedpiersienia, osłony boków oraz zadu. Całość łączono ze sobą nitami lub zawiasami. Jedna z najpiękniejszych zbroi końskich wykuta została w połowie XV w. w Mediolanie przez płatnerza Pier Innocenza da Faerno.