Strona 12

Nawrócenie jest dziełem Łaski, w którym człowiek ma siebie samego odnaleźć. Jezus jest pierwszym Ewangelizatorem, który przepowiadał prawdę nie ludzką, lecz Bożą, postępując z całą mocą ducha. Wychodzi na spotkanie człowieka i mówi: „poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32). Te słowa zawierają podstawowe wymagania i przestrogę. Nawrócenie jest łaską wyrażającą się w nieustannym poszukiwaniu grzesznika przez Jezusa. Jezus, jak dobry pasterz, szuka zagubionej owcy. Wyrusza na poszukiwanie zagubionej owcy. Powrót do stada, symbolizujący nawrócenie, jest możliwy jedynie dzięki ratunkowi pasterza. Także zgubiona drachma nie odnajduje się sama, lecz zostaje odnaleziona dzięki podjętemu poszukiwaniu. Podobną wymowę ma przypowieść o synu marnotrawnym. Nie byłby możliwy jego powrót do domu, gdyby nie istniała więź syna z ojcem. Początek jest zawsze w Bogu. Wezwanie Jezusa do nawrócenia jest pełne dynamizmu. Jezus odwołuje się do woli człowieka, domagając się zdecydowanej decyzji zerwania z dotychczasowym stylem życia. Sam jednak zwrot w życiu człowieka, jego nawrócenie, jest także aktem interwencji Bożej. Nawrócenie to przede wszystkim przemiana człowieka, obejmująca jego całego, jego wnętrze, sposób myślenia i wartościowania, a co za tym idzie i postępowania. Polega na odejściu od starego sposobu bycia, od grzesznej przeszłości, a przyjęcia nowej orientacji, nowego stylu życia opartego o nowe zasady i przekonania. Święty Paweł tę odmienność życia nazywa „nowym stworzeniem” (zob. 2 Kor 5,17; Ga 6,15).

Jezusowe orędzie ewangeliczne jest nie tylko informacją, ale życiowym wezwaniem do czynów. Winny się one wyrażać w konkretach potwierdzających akceptację słów Jezusa wyrażoną w decyzji serca. Wyzwolenie, jakiego Jezus dokonał za cenę swej męki i śmierci krzyżowej, dotyczy stosunku człowieka z Bogiem. Chrystus zwyciężył grzech, aby człowiek mógł otrzymać wolność w Duchu Świętym. Chodzi tu o wyzwolenie człowieka wewnętrznego, o wolność serca. To wyzwolenie, którego Jezus dokonał ewangelią krzyża i zmartwychwstania, jest przeznaczone dla wszystkich ludzi. Równocześnie jednak jest darem, który nie może się dokonać bez udziału człowieka. Człowiek musi „zabiegać o własne zbawienie z bojaźnią i drżeniem” (Ef 2,5), musi współpracować z wyzwalającą mocą Boga. Nawrócenie jest pojęciem zbliżonym do dążenia do świętości, doskonałości, kształcenia charakteru lub osobowości. Trilling twierdzi, że nakaz nawrócenia jest głównym żądaniem nowotestamentalnej nauki o życiu, zaś Pohlmann określa je jako centralne pojęcie chrześcijańskiej pobożności. Kardynał Ratzinger definiuje je jako zasadniczą postawę chrześcijańskiej egzystencji, a von Hildebrand  jako kwintesencję procesu życiowego chrześcijanina.

W nawróceniu konieczna jest pomoc Trzeciej Osoby Boskiej. O roli. Duch prawdy spotyka się z trudem sumienia ludzkiego. Ten trud sumienia wyznacza drogi ludzkiego nawrócenia: odwrócenie się od grzechu, aby budować prawdę i miłość w samym sercu człowieka. Ów trud sumienia, trud serca, pośród którego dokonuje się nawrócenie, jest odzwierciedleniem procesu, w którym wyrzut przemienia się w zbawczą miłość. Sprawcą tego jest Duch Święty, który przenika i wypełnia serce. Przez nawrócenie w Duchu Świętym człowiek otwiera się w stronę przebaczenia, odpuszczenia grzechów. Za sprawą Chrystusowego „odejścia” Duch Święty przychodzi w każdym konkretnym fakcie nawrócenia.

[6] Por. DV 58-59.

KONTEMPLOWAĆ JEZUSA W SZKOLE MARYI-TAJEMNICE ŚWIATŁA 13  >>>