Donald Glaser

Donald Glaser skonstruował jeden z najdoskonalszych przyrządów pomiarowych fizyki cząstek elementarnych. Jest nim komora pęcherzykowa. Działanie jej jest podobne do funkcjonowania komory Wilsona. Składa się ze zbiornika wypełnionego cieczą i zamkniętego tłokiem. Przechodzące przez ciecz cząstki wytwarzają w niej jony, a po gwałtownym zmniejszeniu ciśnienia w komorze, w miejscu gdzie znajdują się jony, rozpoczyna się wrzenie. Uwidocznione w ten sposób ślady cząstek są fotografowane.
Głównymi zaletami komór pęcherzykowych są: szybkość działania pozwalająca na wykonanie nawet dziesięciu zdjęć na sekundę, dokładność wyznaczenia torów cząstek, a także duża gęstość cieczy wypełniającej licznik. Dzięki temu ciecz nie tylko rejestruje przejście cząstek, lecz również wchodzi z nimi w reakcje jądrowe. Komory są wypełnione najczęściej wodorem, propanem, ksenonem lub helem. Największe z nich osiągają długość dwu metrów. Dzięki komorom pęcherzykowym znaleziono większość znanych obecnie cząstek elementarnych. Są one szczególnie przydatne przy poszukiwaniu rezonansów, gdyż identyfikacja takich cząstek wymaga analizy wielkiej ilości zdarzeń. Istniejące komory pęcherzykowe dostarczają kilkudziesięciu milionów zdjęć rocznie. Ich analiza odbywa się w sposób częściowo zautomatyzowany, wykorzystuje się przy tym komputery. Pionierem tego typu prac jest Alvarez. Donald Glaser skonstruował swą pierwszą komorę pęcherzykową w 1952 roku. W osiem lat później otrzymał za to osiągnięcie Nagrodę Nobla.