TSUNG DAO LEE

Znakomity eksperymentator urodził się w Cleveland w stanie Ohio. Po ukończeniu studiów w Instytucie Technologicznym Case i otrzymaniu doktoratu w Kalifornijskim Instytucie Technologicznym podjął pracę na Uniwersytecie Stanu Michigan. Tam zbudował pierwszą na świecie komorę pęcherzykową. W 1959 roku przeniósł się na Uniwersytet Kalifornijski. Potem zajmował się biofizyką, a głównie badaniem wirusów.
W chwilach wolnych od pracy uprawiał z zamiłowaniem żeglarstwo i narciarstwo, chętnie słuchał muzyki.
Dao Lee wraz z Chen Yangiem przyczynili się do obalenia zasady zachowania parzystości. Stwierdzili, że zasada ta nie musi obowiązywać w przypadku oddziaływań słabych.
Fizycy wyróżniają cztery rodzaje oddziaływań, różniących się zasięgiem i siłą oddziaływania. Dwa z nich, o nieograniczonym zasięgu, spotyka się w życiu codziennym. Są to: najsłabsze ze znanych oddziaływanie grawitacyjne i oddziaływanie elektromagnetyczne. W mikro- świecie występują dwa inne rodzaje sił o zasięgu porównywalnym z rozmiarami jąder atomów. Jedne z nich to oddziaływania silne, wiążące nukleony w jądrach atomowych, ostatnim typem sił są oddziaływania słabe.   
Rozpad wielu cząstek elementarnych jest spowodowany przez oddziaływania słabe. Typowym ich przykładem jest rozpad beta neutronu. Podstawy teorii słabych oddziaływań stworzył Enrico Fermi. Lee i Yang uzupełnili naszą wiedzę o tych oddziaływaniach.
Tsung Lee pochodzi z Szanghaju. Studiował w Hankou i Kunmingu, podobnie jak Yang otrzymał stopień doktora w Chicago. Pracuje na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, kilka lat wykładał w Princeton. Jest członkiem Narodowej Akademii Nauk i laureatem wielu nagród. Najważniejszą z nich jest przyznana mu w 1957 roku Nagroda Nobla. Śmiała hipoteza Lee i Yanga stała się bodźcem do intensywnych poszukiwań doświadczalnych. Jeszcze w grudniu 1956 roku zespół pracujący pod kierunkiem chińskiej uczonej pani Chien Schiung Wu i Ernesta Amblera potwierdził fakt niezachowania parzystości w oddziaływaniach słabych. Obserwowali oni rozpad beta sztucznie wytworzonego izotopu kobaltu umieszczonego w polu magnetycznym. Okazało się, że elektrony są emitowane jedynie w kierunku przeciwnym do kierunku wyznaczonego przez spin jąder kobaltu. Zwierciadlanemu odbiciu tego procesu odpowiada emisja elektronów w przeciwnym kierunku, nie obserwowana w przyrodzie. Stanowiło to bezpośredni dowód na niezachowanie parzystości.