Strona główna
Rejestracja Zaloguj się
 Strona główna  Encyklopedia  Księga gości  Blog 
Nawigacja
Losowe hasło w encyklopedii
Hasło: JARZYNA

JARZYNA                           JARZYNA —...
sondy
Jak oceniasz wiedze w portalu
Przydatna wiedza
Może być
Wiedza nieprzydatna

Wyniki

             Skorzystaj z wyszukiwarki - szukaj wśród 26 441 materiałów

Szukaj:
Wspomóż nas artykułem lub dowolnym tekstem

Wklej artykuł i prześlij go do nas. Interesuje nas tylko czysta wiedza bez opinii i komentarzy.Bardzo prosimy o nie przesyłanie kopii z książek, czasopism lub stron internetowych. Nie mamy czasu sprawdzać każdego tekstu. Za każdy przesłany tekst dziękujemy.

Dziękujemy wszystkim pasjonatom wiedzy za wspólny wysiłek tworzena tej strony.

Przejdź do formularza aby dodać tekst

              ZOBACZ NAJNOWSZE ARTYKUŁY

Czym jest oddychanie


Czym jest oddychanie

 

 

Żywa materia łatwo się rozkłada i odnawia. Rozpadanie się cząsteczek na atomy i łączenie się atomów w cząsteczki, jak również wymianę atomów między cząsteczkami nazywamy reakcją chemiczną. Przykładem takiej reakcji, zachodzącej we wszystkich żywych komórkach roślinnych, jest utlenianie cukru prostego; przy czym wydziela się dwutlenek węgla i para wodna, ponieważ w skład cząsteczki cukru wchodzi oprócz węgla i tlenu także wodór. Reakcja ta przebiega zgodnie z równaniem:
C6H12O6 + 6O2 = 6CO2 + 6H2O. Reakcjom chemicznym towarzyszy zawsze wydzielanie lub pochłanianie energii (najczęściej cieplnej) w mniejszych lub większych ilościach — zależnie od rodzaju reakcji. Spalanie cukru wydziela energię.
Każda praca zużywa energię. Samochód osobowy na przejechanie 100 kilometrów zużywa około 10 kilogramów benzyny, dającej przy spaleniu 6.500 Kalorii z 1 kilograma. Łącznie więc na 100 kilometrów samochód zużywa 65.000 Kalorii, czyli 650 Kalorii na 1 kilometr. Łatwo stąd obliczyć, że jedną Kalorią można przejechać nie więcej niż 1,5 metra drogi.
W organizmie żywym również potrzebna jest energia do przemian chemicznych i wzrostu. Żywa komórka nie wytwarza z niczego ani materii, ani energii. Jest ona tylko miejscem tych przemian; przy czym jedne reakcje wydzielają energię, inne ją pochłaniają, a część energii ulega rozproszeniu. Typowym przykładem utraty energii jest stałe wydzielanie ciepła przez człowieka i zwierzęta ciepłokrwiste.
W każdym organizmie żywym odbywa się cały szereg reakcji chemicznych, które pochłaniają energię. Energii tej dostarcza proces oddychania, który jest utlenianiem, czyli spalaniem związków organicznych w żywej komórce.
Jeden kilogram spalonego cukru gronowego wydziela 3750 Kalorii; ta sama ilość cukru trzcinowego (dwucukru) wydziela 3990 Kal.; skrobi — 4100 Kal.; błonnika — 4200 Kal.; białka zaś — około 4500 Kal. Spalanie tłuszczów daje najwięcej ciepła; tak na przykład spalenie 1 kilograma oliwy wydziela aż 9150 Kal.
Wszystkie związki organiczne występujące w roślinach powstają z przemiany chemicznej cukrów prostych (C6H12O6). Jeżeli takie np. związki, jak białka czy tłuszcze, zawierają w sobie więcej energii niż cukier, z którego powstały, to muszą tę energię otrzymać z innego źródła i czerpią ją właśnie z procesu oddychania. Toteż bynajmniej nie cała energia dostarczana przez proces oddychania wydziela się w formie ciepła; przeciwnie, duża jej część niknie w pochłaniających energię reakcjach, które się odbywają w żywej komórce, a których wynikiem jest powstawanie związków organicznych, dających przy spalaniu więcej ciepła niż cukier prosty. Pozostała, nie zużyta w reakcjach część energii ulega rozproszeniu i do organizmu już nie wraca. Ta ulegająca rozproszeniu energia ujawnia się w cieple wydzielanym przez żywe organizmy. Nie zawsze ciepła tego jest tak dużo, żebyśmy mogli obserwować wyraźne podniesienie się temperatury organizmu powyżej temperatury otoczenia, jak na przykład u ludzi i zwierząt ciepłokrwistych; ale zawsze ciepło to istnieje i rozprasza się. U roślin, które dzięki liściom mają bardzo dużą powierzchnię w stosunku do swej masy, rozpraszanie energii cieplnej jest bardzo szybkie i sprawne; toteż zwykle rośliny posiadają temperaturę prawie równą temperaturze powietrza. Zdarzają się jednak wypadki, że w czasie kwitnienia niektórych roślin temperatura kwiatu podnosi się ponad 20° w stosunku do temperatury otoczenia.
Wszystko, co żyje, zużywa i rozprasza energię, którą czerpie z oddychania, będącego dla wszystkich żywych komórek zjawiskiem powszechnym. Oddychanie jest w rezultacie takim samym utlenianiem, jak zwykłe spalanie. Materiałem, ulegającym spalaniu w organizmie, jest cukier lub inne związki, jak skrobia, tłuszcze lub białka, które przedtem ulegają przemianie w cukier. Utlenianie cukru w organizmie różni się od zwykłego spalania tym, że się odbywa stopniowo, w wielu kolejnych reakcjach i w stosunkowo niskiej temperaturze. Temperatura ta u zwierząt nie przekracza zwykle czterdziestu stopni, a u roślin, jak mówiliśmy, jest prawie równa temperaturze otoczenia.
To spalanie cukru w niskiej temperaturze odbywa się w żywych organizmach przy udziale specjalnych związków chemicznych, zwanych enzymami, które się znajdują w każdej komórce. Zaznaczyć należy, że ilość ciepła, wydzielona z pewnej ilości cukru przy oddychaniu, jest zawsze ta sama, co ilość ciepła, otrzymana z tej samej ilości cukru przy zwykłym spalaniu; niejednakowa jest tylko szybkość utleniania i temperatura. Podobnie jak w piecu drzewo zamienia się w gazowy dwutlenek węgla i parę wodną przy zużyciu odpowiedniej ilości tlenu, tak w komórce cukier w połączeniu z tlenem pobranym z powietrza zamienia się na te same składniki (C6H12O6 + 6O2  daje 6 cząsteczek CO2 i 6 cząsteczek H2 oraz 3750 Kalorii na każdy kilogram utlenionego cukru).
Wszystko co żyje, oddycha, to znaczy pochłania tlen, spala cukier i wydziela dwutlenek węgla, parę wodną oraz energię. Wydzielona przy tej reakcji energia zostaje zużyta: do różnych przemian chemicznych w organizmie wymagających wkładu energii, do wzrostu, do parowania wody lub do utrzymania określonej temperatury organizmu, co u zwierząt ciepłokrwistych ma zasadnicze znaczenie. Oddychanie jest oznaką życia. Nawet najbardziej wysuszone nasiona wydzielają nieznaczne ilości dwutlenku węgla, wynoszące na przykład u zbóż zaledwie 0,0002% w ciągu doby. Rośliny zielone podczas wegetacji wydzielają zwykle około 1% dwutlenku węgla na dobę w stosunku do swej masy. Dla porównania można dodać, że człowiek wydziela dwutlenek węgla w ilościach odpowiadających około 1% masy swego ciała (to znaczy 1 kg CO2 na 100 kg masy ciała); koń 1,2%, owca i świnia 1,7%, pies i kot 2,6%, a wróbel 26% w ciągu doby. U drobnoustrojów oddychanie jest tak silne, że wydzielony w ciągu doby dwutlenek węgla waży więcej niż sam organizm.
Organizmy zwierzęce i roślinne podczas oddychania tracą stale cukier i wykazują ubytek masy. Zjawisko to nie może trwać długo bez uzupełniania tych strat jakimkolwiek pokarmem organicznym w formie cukrów, skrobi, tłuszczów lub białek. Dla zwierząt pokarmem są rośliny lub inne zwierzęta. Grzyby i bakterie korzystają zwykle ze związków organicznych trupów roślinnych lub zwierzęcych, a czasem atakują i żywe organizmy, powodując ich choroby, a nawet śmierć.
Wszystkie organizmy, nie posiadające ciałek zieleni, a więc zwierzęta, a z roślin grzyby i większość bakterii, żywią się gotową materią organiczną. Z jej spalania w swoim organizmie czerpią energię do własnych przemian chemicznych i wzrostu. Na uwagę zasługują jeszcze niektóre specjalne drobnoustroje, które czerpią energię z pewnych procesów chemicznych, na przykład z utleniania amoniaku na kwas azotawy i azotowy w procesie nitryfikacji. Te organizmy asymilują, czyli pobierają i przerabiają na cukier dwutlenek węgla bez udziału światła, ale energię do asymilacji czerpią z wyżej wymienionych reakcji utleniania i dużo cząsteczek amoniaku muszą utlenić, żeby zasymilować jedną cząsteczkę dwutlenku węgla.
Asymilacja dwutlenku węgla bez udziału światła jest jednak zjawiskiem mało rozpowszechnionym. Normalnie asymilacja dwutlenku węgla odbywa się kosztem energii świetlnej słońca i jest funkcją wyłącznie roślin zielonych — lądowych i wodnych. Rośliny te posiadają w pewnej części swoich komórek specjalne narządy do asymilacji dwutlenku węgla, tak zwane ciałka zieleni, które nadają barwę całej roślinie. Ciałka zieleni zawierają specjalny barwnik roślinny, zwany chlorofilem, i właśnie dzięki niemu pochłaniają energię świetlną, a następnie wykorzystują ją do asymilacji dwutlenku węgla. Proces asymilacji polega na wytwarzaniu cukru prostego (C6H12O6) z dwutlenku węgla i wody kosztem energii świetlnej.
Rośliny zielone posiadają wyjątkowe zdolności w porównaniu z innymi organizmami, gdyż żywią się właściwie dwutlenkiem węgla (pobieranym  z powietrza) i wodą dzięki wykorzystaniu energii świetlnej.



admin, 01-03-2012, odsłon: 382

Dodaj komentarz
Twoje imie i nazwisko:

Wpisz komentarz:


Przepisz kod zabezpieczający:



tagi
a la Rossini ABERRACJA ABERRACJA SFERYCZNA abordaż ABS adaptacja oka adr akomodacja akomodacja oka aleksander pope aleksandretta alexander pope Androcur anemia Antrykot antybiotyk antybiotyki antykoncepcja hormonalna Apicius Marcus Gavius apodyktyczny arbitralnośc atrament azotan celulozy azymut babilon balistyka barok BARWIENIE TWORZYW SZTUCZNYCH barwniki batalion białka biotechnika biotechnologia bordosol braun BROAD CHURCH bromek potasu celowanie celuloza celuloza regenerowana CENA PARAFINY charakter chemia chorobowość choroby krwi choroby słonecznika ciecz niezwilżająca cis cyrkiel czas marynowania david douglas deceleracja delfiny destylacja diapozytyw drozd szama duroplasty dymarka dyspersja dąb dźwigar egzaltacja ektozon elastomery erotyzm Fornir fumagilina gastrobamat gęś glikozydy glony Gnomon gołąbek diamentowy gryzeina GRZYBY gwarek HIPS historia ile ton waży wieloryb impotencja india infantylny jak obniżyć popęd seksualny john locke kaczka kalmar kalms kaszalot kaszanka kiła klasycyzm konflikty wewnetrzn Konserwy kopernik kopolimer abs kopolimer san kulinaria kwinaria laminat LAMINATY libido marynata do mięs marynaty MARYNOWANIE marynowanie mięs marynowanie mięsa masturbacja maszyna do pisania MAX SCHELER małże MODZELE morawy mrówki mucilago napełniacze nelson nerwica niszczyk zjadliwy nototenia obniżenie popędu seksualnego odczyn nelsona olbrot oleje do zniczy owady ozór wołowy oświecenie państwo wielkomorawskie papugi papuzik para-chlorophenoksyetanol parafina parafina do zniczy passerina ciris pcv peklowanie peklowanie miesa penicylina pet pigmenty weglowe plama plamka plastik pmma pokrzewka pokrzewka jarzębata pokrzewki poliamid polichlorek winylu polichlorek winylu twardy poliestry polietylen poliformaldehyd polimery polimetakrylan metylu Polioksyfenylen Polipropylen polistyren polistyren wysokoudarowy poliuretan poliwęglan poped popęd seksualny portyk posocznica Połyśnica marchwianka PP produkcja antybiotyków produkcja zniczy PS psychologia pracy pszczoły ptak ptaki mówiące PVC płetwal błękitny Radża rak koniczyny rakurs rehabilitacja religia robinul robuden rozella białolica ryby salceson SAN schizofrenia seks seler sex silikon silikony skrobia smalec SOLANKA spawanie spawanie plazmowe stabilizatory stępka streptomycyna strofantyna stylon surrealizm synogarlica szabla turecka szczeżuja szewska kasza szynka teologia topola tworzywa piankowe tworzywa sztuczne tworzywo tymianek tysięcznik ukosowanie utylitaryzm uwłaszczenie waga waga wieloryba walen WEDZENIE wielkomorawskie wielkopąkowiec wieloryb wieloryby wino wróbel wtorne zapalenie otrzewnej wulkany wyżarzanie normalizujące wątrobianka YHdAKx yomesan Zgnilizna twardzikowa na słoneczniku ziemniaki drążone zikkurat zmiekczacze zmiennik znicz znicze ] ślimaki świece żonkil żołądek żywice żywice aminowe żywice poliestrowe

..