Leki moczopędne działające na korowy segment cewki dalszej

Wszystkie leki tej grupy charakteryzują się następującymi cechami:
Głównym mechanizmem działania moczopędnego leków jest hamowanie reabsorpcji sodu i wody w korowej części cewki bliższej wytwarzającej mocz hipotoniczny. Ten fakt sprawia, że niewystępowanie działania moczopędnego po stosowaniu jednego leku jest równoznaczne z niewystępowaniem odpowiedzi diuretycznej po stosowaniu wszystkich pozostałych leków tej grupy.
Odznaczają się taką samą maksymalną skutecznością diuretyczną, wynoszącą 5 — 10% kłębkowego ładunku sodowego i wody.
Upośledzają wytwarzanie tzw. wolnej wody (tj. zmniejszają klirens wolnej wody).
Wywołują podobne zaburzenia metaboliczne, tj. zasadowicę nieoddechową, hipokalemię, hiperkalcemię, hipomagnezemię, hiperurikemię (z wyjątkiem kwasu tienylowego) i objawy nietolerancji węglowodanowej.
Leki tej grupy różnią się jedynie szybkością występowania oraz czasem trwania działania moczopędnego.