. .
Strona główna
Rejestracja Zaloguj się
 Strona główna  Encyklopedia  Księga gości  Blog  Informacje 
Nawigacja

sondy
Jak oceniasz wiedze w portalu
Przydatna wiedza
Może być
Wiedza nieprzydatna

Wyniki

             Skorzystaj z wyszukiwarki - szukaj wśród 27 200 materiałów

Szukaj:
Wspomóż nas artykułem lub dowolnym tekstem

Wklej artykuł i prześlij go do nas. Interesuje nas tylko czysta wiedza bez opinii i komentarzy.Bardzo prosimy o nie przesyłanie kopii z książek, czasopism lub stron internetowych. Nie mamy czasu sprawdzać każdego tekstu. Za każdy przesłany tekst dziękujemy.

Dziękujemy wszystkim pasjonatom wiedzy za wspólny wysiłek tworzena tej strony.

Przejdź do formularza aby dodać tekst

              ZOBACZ NAJNOWSZE ARTYKUŁY

Ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego-leczenie


Ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego-leczenie

 

 

Zasady leczenia — to:



1) maksymalne „oszczędzanie" chorego narządu przez stosowanie małoobjętościowej, nie drażniącej 
diety z usunięciem pokarmów źle tolerowanych oraz podawanie leków przeciwbiegunkowych i 
przeciwskurczowych, a poza tym
2) wzmacnianie układu nerwowego,
3) stosowanie farmakoterapii, głównie sterydów nadnerczowych, salazopiryny,
4) wyrównywanie niedoborów białkowych krwi, witamin, elektrolitów,
5) odpowiednio szybkie wykonanie zabiegu operacyjnego, gdy leczenie zachowawcze nie powoduje 
poprawy bądź występują groźne powikłania.



„Oszczędzanie" jelita grubego — to odpowiednio dobrana dieta, dostatecznie kaloryczna, 
małoresztkowa, zawierająca wystarczającą ilość białka i tłuszczu. Pokarmy powinno się spożywać w 
małych ilościach, lecz częściej. Wyłącza się z pożywienia pokarmy ostre, drażniące jelita 
mechanicznie lub chemicznie, zimne potrawy. W okresach zaostrzeń nie należy podawać owoców i 
jarzyn. Pewna część chorych źle znosi mleko i przetwory mleczne. Przyczyną tej nietolerancji 
mleka poza alergią może być pierwotny lub wtórny niedobór laktazy, co może potwierdzić badanie 
biopsyjne jelita cienkiego. Odstawienie mleka u chorych, którzy nie tolerują go, zmniejsza 
ewidentnie biegunki, krwawienia. Należy przyjąć zasadę, iż w każdym przypadku należy mieć na 
względzie pewną nietolerancję pokarmową i brać pod uwagę możliwość alergii pokarmowej. Leki chory 
powinien przyjmować po posiłkach celem zmniejszenia ich drażniącego wpływu na żołądek oraz błonę 
śluzową jelit. Oszczędzanie jelit osiąga się także przez stosowanie leków przeciwbiegunkowych i 
przeciwskurczowych. W tym celu najczęściej mają zastosowanie enteroseptol, połączenia bizmutu z 
tanalbiną.

Wzmacnianie układu nerwowego poprzez leki psychotropowe, uspokajające oraz psychoterapię stanowi 
bardzo często istotny składnik leczenia. Bardzo przewlekły przebieg choroby i częste zaostrzenia 
wpływają niekorzystnie na ogólne samopoczucie i stan psychiczny, doprowadzając do depresji, 
niewiary w wyleczenie. Chorzy są często bardzo drażliwi, reagują maksymalnie na każde przeżycie 
psychiczne, stąd w profilaktyce nawrotów leczenie to ma szczególne znaczenie.

Leczenie farmakologiczne stanowi podstawą terapii zachowawczej. Salazopiryna oraz sterydy 
nadnerczowe — to głównie jak dotychczas leki stosowane w przypadkach colitis ulcerosa. 
Kortykosterydy u przeszło 70% chorych powodują remisję. Stosujemy je zarówno doustnie, jak i 
pozajelitowo, jak i we wlewkach doodbytniczych. W zasadzie kurację rozpoczynamy w przypadkach 
ciężkich dożylnie pod postacią hydrokortyzonu (100 mg 3 razy dz.) lub prednisolonu (20 mg 3 razy 
dz.). Leczenie dożylne kontynuujemy do 5 dni, podając jednocześnie tetracyklinę. Po 5 dniach 
sterydy dożylne odstawiamy, wprowadzając preparaty doustnie, np. enkortolon 40—60 mg. Należy też, 
jeśli nie ma innych przeciwwskazań, odstawić tetracyklinę. Czas leczenia doustnego jest zależny 
od stanu chorego. W 2 tygodnie po ustąpieniu objawów zaprzestajemy podawać sterydy. W przypadkach 
o średnio ciężkim przebiegu i łagodnym wystarczające jest stosowanie preparatów sterydowych 
doustnie 5— 10 mg 4 razy na dobę. W razie braku szybkiej poprawy i w stanach średnio ciężkich 
stosuje się 5-dniową kurację dożylną sterydami. Wlewki doodbytnicze z kortykosterydów stosujemy 
bardzo powoli, kroplowo, aby nie wywołać parcia. (Rozpuszczamy 100 mg półbursztynianu 
hydrokortyzonu w 50—100 ml). Wlewy te stosujemy raz dziennie na noc i staramy się utrzymać je 
możliwie jak najdłużej. Mają też zastosowanie czopki doodbytnicze (Ultraproct). Zbyt duże 
objętościowo wlewki, pomimo znacznej rozległości zmian, nie są uzasadnione.

Poza kortykosterydami w stanach średnio ciężkich są zwolennicy stosowania ACTH, np. w przypadkach 
nie poddających się leczeniu sterydami doustnymi. ACTH stosujemy w postaci prolongatum 2 razy dz. 
po 25 mg. Bolesne parcie zwalcza się kodeiną — 30 mg, lub Tinctura opii — 10 kropli. W przypadku 
krwawiącej odbytnicy stosowane są czopki z Acetarsolu. Kortykosterydów nie należy stosować w 
przypadkach wystąpienia objawów otrzewnowych, megacolon toxicum.

Salazopiryna, jak i inne sulfonamidy źle rozpuszczalne w wodzie, a tym samym źle wchłaniane z 
jelit, nadal są często stosowane. Salazopiryna wywiera działanie znacznie wolnej niż 
kortykosterydy. Stąd kurację salazopiryną rozpoczynamy w przypadkach lekkich ambulatoryjnych. 
Stosujemy 3—4 g salazopiryny, zmniejszając je stopniowo w miarę uzyskanej poprawy. Dawka 
podtrzymująca 3 razy po 500 mg (1 tabl.) powinna być kontynuowana przez kilka tygodni. 
Salazopiryna może wywołać objawy uboczne pod postacią nudności, wymiotów, zawrotów głowy, zmian 
skórnych, leukopenii, niedokrwistości hemolitycznej. Dlatego też w czasie kuracji salazopiryną 
należy kontrolować okresowo skład morfologiczny krwi i wykonywać próby wątrobowe. Są też 
zwolennicy rozpoczynania kuracji od znacznie mniejszych dawek. Przy tym dawkowaniu objawy uboczne 
(bóle głowy, nudności, wymioty) zdarzają się rzadziej. Wystąpienie tych objawów zmusza do 
przerwania leczenia na kilka dni. Ponowną kurację rozpoczynamy od zmniejszonych dawek. Jeżeli w 
czasie kuracji salazopiryną występuje gorączka, hemoliza, objawy skórne, bóle stawów, zapalenie 
nerwów obwodowych, należy zaniechać jej podawania.

 

 

Efekty lecznicze obserwuje się zwykle po 3—4 dobach. Dla zapobiegania nawrotom stosuje się 
długotrwałą kurację salazopiryną. Niektórzy zalecają stosowanie leczenia przerywanego, 
zaprzestając podawania salazopiryny co 3 tygodnie na kilka dni. Jeżeli tego typu postępowanie nie 
sprowadza pogorszenia, okres przerwy w przyjmowaniu salazopiryny wydłuża się. Po 12 miesiącach 
leczenia, jeżeli nie występują żadne objawy, zaleca się kurację przerwać. W razie najmniejszych 
dolegliwości, zmian, należy wznowić leczenie. U większości chorych stosuje się kurację 
wieloletnią, podając salazopirynę w dawce podtrzymującej 1,5—2 g na dobę. W okresie zaostrzeń 
choroby zachodzi konieczność stosowania większych dawek — 6,0—12,0 g na dobę.

Od wielu lat są czynione próby leczenia colitis ulcerosa lekami o działaniu immunosupresyjnym. 
Zaleca się Imuran 1 mg/kg ciężaru ciała na dobę. Stosując imuran należy kontrolować stale skład 
morfologiczny krwi. W razie spadku liczby krwinek białych leczenie należy przerwać. Są też 
zwolennicy skojarzonego leczenia imuranem z małymi dawkami enkortonu (10—15 mg/dobę).

W przypadkach średnio ciężkich przebiegających z gorączką, toksemią, grożących perforacją jelita 
istnieją bezwzględne wskazania do stosowania penicyliny ze streptomycyną. Antybiotyki o szerokim 
spektrum podajemy tylko w stanach bardzo ciężkich, mając na względzie możliwość wystąpienia 
drożdżycy i ich działanie drażniące na jelita.

Musimy pamiętać, iż antybiotyki (stosowane zwłaszcza doustnie), jak i leki przyjmowane per os, 
wlewy kontrastowe doodbytnicze powinny być stosowane w sytuacjach szczególnie uzasadnionych z 
uwagi na możliwość pogorszenia stanu zdrowia. Antybiotyki są wskazane w przypadkach powikłań, 
takich jak zapalenie dróg żółciowych, peritonitis i inne.

Szybkie wyrównywanie niedoborów białkowych i witaminowych, zwalczanie niedokrwistości, zaburzeń 
wodno-elektrolitowych stanowią ważną część postępowania zachowawczego. Hipoproteinemia związana z 
dużymi często stratami białek poza zapewnieniem dostatecznej ich ilości w pożywieniu często 
wymaga przetaczań preparatów białkowych. Podajemy też witaminy, zwłaszcza grupy B, a poza tym C i 
K w małych ilościach. Niedokrwistość stanowi wskazanie do pozajelitowego podawania żelaza, 
witaminy B12, a często też i przetaczań krwi. Zaburzenia wodno-elektrolitowe towarzyszą znacznej 
części przypadków. W następstwie nasilonych biegunek i wymiotów dochodzi do bardzo dużych strat 
płynów i elektrolitów. W związku z tym zachodzi konieczność podawania płynów pozajelitowo, gdyż 
chory nie może wyrównać dużych braków drogą doustną. Poza 5% roztworem glukozy przetaczamy płyny 
elektrolitowe z myślą o wyrównaniu strat sodu, potasu i chlorków. Z chwilą znacznego spadku 
dobowej diurezy (poniżej 600 ml) należy zaprzestać podawanie soli potasowych.


Po zabiegu operacyjnym należy pamiętać o bieżącym wyrównywaniu strat wody i sodu z uwagi na 
ograniczone ich wchłanianie w związku z resekcją jelita grubego. Wchodzi w grą codzienne 
podawanie 6 do 9 gram chlorku sodu. W razie obfitego pocenia się należy dawki chlorku sodu 
odpowiednio zwiększyć.

Nie należy zapominać też o wyrównywaniu strat potasu, zwłaszcza w przewlekłych, obfitych 
biegunkach.



admin, 29-05-2011, odsłon: 2143

Dodaj komentarz
Twoje imie i nazwisko:

Wpisz komentarz:


Przepisz kod zabezpieczający:



tagi
a la Rossini ABERRACJA ABERRACJA SFERYCZNA abordaż ABS adaptacja oka adr akomodacja akomodacja oka aleksander pope aleksandretta alexander pope anemia Antrykot antybiotyk antybiotyki antykoncepcja hormonalna Apicius Marcus Gavius apodyktyczny arbitralnośc atrament azotan celulozy azymut babilon balistyka barok BARWIENIE TWORZYW SZTUCZNYCH barwniki batalion bęben drażetkarski białka biotechnika biotechnologia bordosol braun BROAD CHURCH bromek potasu celowanie celuloza celuloza regenerowana CENA PARAFINY charakter chemia chorobowość choroby krwi choroby słonecznika ciecz niezwilżająca cis cyrkiel czas marynowania david douglas deceleracja delfiny destylacja diapozytyw drozd szama duroplasty dymarka dyspersja dąb dźwigar egzaltacja ektozon elastomery erotyzm Fornir fumagilina gastrobamat gęś glikozydy glony Gnomon gołąbek diamentowy gryzeina GRZYBY gwarek HIPS historia ile ton waży wieloryb impotencja india infantylny jak obniżyć popęd seksualny john locke kaczka kalmar kalms kaszalot kaszanka kiła klasycyzm konflikty wewnetrzn Konserwy kopernik kopolimer abs kopolimer san kulinaria kwinaria laminat LAMINATY libido marynata do mięs marynaty MARYNOWANIE marynowanie mięs marynowanie mięsa masturbacja maszyna do pisania MAX SCHELER małże mieso MODZELE morawy mrówki mucilago napełniacze nelson niszczyk zjadliwy nototenia obniżenie popędu seksualnego odczyn nelsona olbrot oleje do zniczy OTOLITY owady ozór wołowy oświecenie państwo wielkomorawskie papugi papuzik para-chlorophenoksyetanol parafina parafina do zniczy passerina ciris pcv peklowanie peklowanie miesa penicylina pet pigmenty weglowe plama plamka plastik plastyfikatory pmma pokrzewka pokrzewka jarzębata pokrzewki poliamid polichlorek winylu polichlorek winylu twardy poliestry polietylen poliformaldehyd polimery polimetakrylan metylu Polioksyfenylen Polipropylen polistyren polistyren wysokoudarowy poliuretan poliwęglan poped popęd seksualny portyk posocznica Połyśnica marchwianka PP produkcja antybiotyków produkcja zniczy PS psychologia pracy pszczoły ptak PVC płetwal błękitny Radża rak koniczyny rakurs rehabilitacja religia robinul robuden rozella białolica ryby salceson SAN schizofrenia seks seler sex silikon silikony skrobia smalec spawanie spawanie plazmowe stabilizatory stępka streptomycyna strofantyna stylon surrealizm synogarlica szabla turecka szczeżuja szynka teologia topola tworzywa piankowe tworzywa sztuczne tworzywo tymianek tysięcznik ukosowanie utylitaryzm uwłaszczenie waga waga wieloryba walen walwulotom WEDZENIE wielkomorawskie wielkopąkowiec wieloryb wieloryby wino wróbel wtorne zapalenie otrzewnej wulkany wyżarzanie normalizujące wątrobianka YHdAKx yomesan Zgnilizna twardzikowa na słoneczniku ziemniaki drążone zikkurat zmiekczacze zmiennik znicz znicze ] ślimaki świece żonkil żołądek żywice żywice aminowe żywice poliestrowe

. . .