Odkrycie penicyliny przez Alexandra Fleminga.

Zaludnienie w czasach kiedy szalały epidemie i pandemie chorób zakaźnych, mimo wysokiego przyrostu naturalnego nie wzrastało w szybkim tempie. Składało się na to wiele czynników: głód, ciężka praca, brak higieny osobistej, zabójstwa, wojny i małe organizmy, które zbierały większe żniwo niż inne przyczyny. Wiedza medyczna była  na  niskim poziomie i chociaż wiedziano jak radzić sobie z gorączką, ranami to w przypadku chorób zakaźnych takich jak grypa, cholera, dżuma ludzie byli bezsilni.
   Pod koniec piętnastego wieku leczono kiłę rtęcią co nawet dawało całkiem niezłe rezultaty zważywszy, że kiła należała do plag w ówczesnym czasie. Działanie rtęci polegało na łączeniu się z białkiem zawartym w bakteriach i niszczeniu ich. Niestety rtęć jest wysoce szkodliwa dla wszystkich organizmów żywych i "leczenie" rtęcią było śmiertelne.
    W XX wieku naukowcy odkryli chemioterapeutyk, który nie szkodził ludziom, a był bronią przeciwko bakterią chorobowym. W ubiegłym stuleciu Paul Ehrlich (1854 - 1915) zauważył, że organiczne związki arsenu są w stanie zniszczyć zarazki kiły. Było to wielkie odkrycie za, które Ehrlich dostał nagrodę Nobla z dziedziny fizjologii i medycyny w 1908 roku. Dwa lata później odkryta substancja została wprowadzona na rynek jako lek o nazwie salvarsan. W początkowym okresie leczono nim śpiączkę afrykańską (choroba tropikalna przenoszona przez muchy tse-tse. Salvarsan okazał się lekiem skutecznym na inną plagę wcześniejszych wieków - Syfilis.
   W 1935 roku Gerhard Domagk (1895 - 1964) dyrektor badań w zakładach chemicznych, w niemieckiej firmie Bayer odkrył czerwony barwnik prontosil. Domagk w badaniach przeprowadzonych na myszach zarażonych paciorkowcem po podaniu prontosilu zauważył, że myszy nie zdychają. Czerwony barwnik prontosil zawierał w swoim składzie sulfanilamid, który radził sobie z streptokokami. Jest to rodzaj paciorkowca (bakterii)  wywołującego choroby takie jak zapalenie zatok i szkarlatyna. Sulfanilamid wyizolował z prontosilu francuski chemik, Jacques Trefouel.
    W 1945 było już znane kilkaset związków chemicznych nazwanymi sulfonamidami, który nazwa wywodzi się od odkrytego przez Domagka sulfanilamidu. Wszystkie substancje z tej rodziny wchodząc w skład leków uratowały wielu ludziom życie i zdrowie. Leki na bazie sulfanilamidu zostały wycofane w większości krajów poza nielicznymi wyjątkami ponieważ antybiotyki są bardziej skuteczne.
   Pierwsze antybiotyki były używane ponad 2500 lat temu w Grecji przeciw grzybicy stóp i przeciw czyrakom. Do sandałów lub pod pachy dawało się spleśniały ser lub inaczej hodowało się pleśń. Grecy nie wiedzieli dlaczego to pomaga, dzisiaj wiadomo, że pleśń wytwarzała najpewniej jakiś rodzaj antybiotyka. O antybiotykach usłyszeliśmy dopiero podczas jednego z największych odkryć medycznych.
    Francuscy mikrobiolodzy Ludwig Pasteur (1822 - 1895) oray Jules Francois Joubert w 1887 roku zaobserwowali, że jedne bakterie zabijają inne bakterie za pomocą substancji, które wytwarzają. W 1881 roku angielski fizyk, John Tyndall (1820-1883) zaobserwował w jaki sposób mętna kultura bakterii robi się przeźroczysta pod wpływem pleśni rozwijającej się na powierzchni. Na podstawie pierwszych odkryć rozpoczęła się era antybiotyków, których zaczęto odkrywać coraz więcej i tak na przykład Emmerich i Low dwoje bakteriologów odkryło enzym wytwarzany przez bakterie Bacillus pyocyaneus ( aktualnie nazywa się Pseudomonas aeruginosa). Bacillus pyocyaneus mógł z powodzeniem zwalczać wąglika chorobę głównie zwierzęcą, ale z łatwością przenosi się na ludzi. Jest to bardzo groźna choroba prowadząca do śmierci ludzi. Inną substancję leczniczą odkryli Gratia i Dath - actinomycetin rodzaj rozpuszczalnika dla innych komórek bakteryjnych co niszczyło źródło zakażenia i powodowało powrót do zdrowia. Najpoważniejszym mankamentem antybiotyków w ich początkowych stadiach dopracowania było niekompleksowe działanie, czasami mało skuteczne. Zupełnie nieskuteczne okazały się na bakterie Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty), który jest śmiertelną chorobą zwłaszcza w ranach otwartych.

Odkrycie penicyliny przez Alexandra Fleminga 2

Staphylococcus aureus gronkowiec złocisty choroba Gratia Dath actinomycetin

Pseudomonas aeruginosa Bacillus pyocyaneus Ludwig Pasteur Jules Francois

antybiotyki chemioterapeutyk Paul Ehrlich salvarsan grypa, cholera, dżuma, penicylina, Fleming