Kasztanowiec biały Aesculus hippocastanum l.

Kasztanowiec biały jest w okresie kwitnienia jednym z najozdobniejszych drzew. Pochodzi z Azji Zachodniej i południowo-wschodniej Europy, gdzie rośnie w górskich lasach liściastych na wysokości od 700 do 1200 m n.p.m. Do pozostałych części Europy został wprowadzony w 1576 roku i był często sadzony w parkach i przy drogach, a także w zwierzyńcach w celu dostarczenia pokarmu dla zwierzyny. W Polsce występuje już w XVII w. Kasztanowiec biały osiąga wysokość 25 m i tworzy zwartą, szeroko-jajowatą koronę. Pień ma zawsze skręcony w prawo i pokryty tafelkowato łuszczącą się korowiną. W zimie łatwo go poznać po wyjątkowo dużych, lepkich i naprzeciwległych pąkach. Dłoniasto złożone liście rozwijają się wczesną wiosną.

Zaczyna owocować w wieku 10—15 lat. Grzbieciste kwiaty są białe z żółtymi i czerwonobrunatnymi plamkami. Do jesieni wykształcają się skórzaste, kolczaste torebki o średnicy około 5 cm, które pękają uwalniając 1 lub 2 nasiona, tzw. kasztany. W lesie kasztany stanowią ulubiony pokarm jeleni i saren.

Kasztanowiec biały rośnie dobrze tylko na żyznej i świeżej glebie, ale nie ma dużych wymagań pod względem światła i ciepła. Podczas ostrych zim może ulec lekkiemu uszkodzeniu przez mróz. Jego drewno jest mało wartościowe.
Liście: duże, dłoniaste, złożone z 5-7 wydłużonych, jajowatych listków, najszerszych w 1/3 wysokości od góry.