Klon tatarski Acer tataricum l.

Klon tatarski występuje powszechnie w południowo-wschodniej Europie. Na północy sięga po południową Słowację, a na wschodzie po Iran. Jako drzewo ozdobne, wytrzymałe na mróz, jest często sadzony w parkach Europy Zachodniej i Środkowej. W Polsce w stanie dzikim nie występuje. Klon tatarski rozgałęzia się nisko nad ziemią i jest przeważnie krzewem wysokości od 4 do 8 m. Gałęzie ma cienkie i brązowawe, a na nich małe pączki. Zaczyna owocować w piątym roku życia.

Białawe kwiaty ukazują się w maju i czerwcu po rozwinięciu się liści. Skrzydełka dojrzewających orzeszków są czerwone, a po dojrzeniu — brązowawe.

Klon tatarski jest bardzo wytrzymały na suszę, toteż często spotyka się go na stepach Rosji. W parkach obsadza się nim suche zbocza lub używa na formowanie żywopłotów. Samotnie rosnący klon tatarski wygląda również bardzo dekoracyjnie. Z tych samych powodów sadzony jest często pokrewny gatunek — klon ginnala (Acer ginnala Maxim.), pochodzący z Dalekiego Wschodu. Tworzy on również krzew, lecz w odróżnieniu od klonu tatarskiego ma liście wyraźnie trójklapowe. W jesieni przybierają one piękną, jaskrawoczerwoną barwę.