V wiek – twórczość Myrona

W latach 450-425 p.n.e. rzeźbiarze poświęcają wszystkie swe siły, aby ukazać spokój. W tym celu unikać będą wyobrażania gwałtownych ruchów, które mogą doprowadzić do niestatyczności posągu, a przez pokazanie wyrazu twarzy zatracić w obliczu równowagę ducha.
Zasady te nie były ściśle przestrzegane przez Myrona, najstarszego z trójcy największych rzeźbiarzy V wieku p.n.e. Myron pochodził z beockiego miasta Eleuteraj, ale był obywatelem Aten i z miastem tym związana jest słynna grupa Ateny z Marsjaszem, która stała na Akropolis jeszcze przed odbudową świętego wzgórza przez Peryklesa. Myron nie był prawdopodobnie dopuszczony do wielkich prac prowadzonych na Akropolis ateńskiej przez Fidiasza, nie jest wykluczone, że wielki artysta Peryklesa nie chciał mieć w zespole znakomitego rzeźbiarza. Myron reprezentował szkołę starą, która przede wszystkim pozostawała pod urokiem wyczynów sportowych, podobnie jak poeta Pindar, i głównymi dziełami Myrona były posągi atletów. Najsłynniejszy z nich Dyskobol ukazuje sportowca na chwilę przed wyrzuceniem krążka. W kompozycji posągu ramiona tworzą łuk, głowa lekko pochylona ku przodowi akcentuje oś symetrii przebiegającą równolegle do lewej nogi zgiętej w kolanie, dotykającej dużym palcem ziemi. Artysta pokazał tu błyskawiczny moment, kiedy ciało znalazło się w spoczynku między dwoma ruchami. Rzeźba była do oglądania tylko z jednego punktu, obrotowość jej była pozorna. Myron musiał często widzieć ćwiczenia gimnastyczne i ten moment utrwalił się w jego pamięci, jako najistotniejszy poprzedzający rzut dyskiem. Dużo zachowanych kopii tego posągu świadczy o jego popularności.
Grupę Ateny z Marsjaszem zrekonstruowano dzięki opisowi Pauzaniasza oraz przedstawieniu jej na oinochoe czerwonofigurowej i na monecie rzymskiej. Rzeźby wyobrażały spokojnie stojącą Atenę i Marsjasza gwałtownie odchylonego do tyłu. W układzie tej grupy można dostrzec rytm taneczny, podobny widać na malowidle z wazy Hierona, gdzie dwaj Satyrowie przeciwstawieni są dwom Menadom. Artysta w przedstawieniu Satyra oddalił się od dawnych tradycyjnych wyobrażeń. Przede wszystkim jest to pierwszy posąg Satyra; do czasów Myrona przedstawienia Satyrów znajdowały się tylko na płaskorzeźbach lub na malowidłach. Z dawnych ujęć pozostał tylko koński ogon, natomiast tułów jest rzeźbiony podobnie do ciał atletów, a twarz, którą otacza zmierzwiona czupryna i zarost, zatraciła brutalność, groteskową zwierzęcość, nabrała cech bardziej ludzkich, a wyraz jej jest jakby  z pogranicza naiwności i zadumy.