Żyjemy w dziwnym wieku nawału informacji i braku czasu

Dowcipni utrzymują, że do każdego pociągu jadącego w zimie do Zakopanego dołącza się wagon z gipsem. W najbliższym czasie sytuacja zmieni się. Zamiast ciężkiego gipsu pojadą lekkie tworzywa piankowe, zwłaszcza poliuretanowe. Zaletą ich będzie nie tylko lekkość i łatwość formowania, gdyż są plastyczne po ogrzaniu, ale głównie zdolność przepuszczania promieni Roentgena. Odpadnie więc nieprzyjemne dłutowanie gipsowego bandażu przed kontrolnym prześwietleniem.
Naukowcy donoszą o zastosowaniu syntetycznych żywic do sklejania kości i naczyń krwionośnych, jak również — co stanowi nie lada sensację — zastosowaniu drucików z tantalu jako sztucznych nerwów. Nawet polską elanę, używaną powszechnie do produkcji doskonałego włókna ubraniowego, próbuje się stosować do wytwarzania zastępczych naczyń krwionośnych.
Wiek XX miał wiele określeń. Modne były nazwy: wiek atomu, wiek podboju kosmosu. Potem pojawiło się określenie: wiek starganych nerwów. Wszystkie nazwy wydają się być słuszne. Ostatnia nazwa odzwierciedla mordercze wprost tempo życia w wielkich ośrodkach miejskich i przemysłowych. Człowiek staje się niewolnikiem maszyny pędzącej bez wytchnienia i zmuszającej do stałego skupienia uwagi; przekształca się w automat nienadążający w stereotypowych czynnościach i ruchach. Pragnę odpoczynku — woła nowoczesny człowiek — zregeneruje mi on siły. Jak jednak ten odpoczynek wygląda? W wielkich ośrodkach przemysłowych 1/3 zatrudnionych pracuje w nocy i odpoczywa w dzień. Czy jednak można mówić o pełnym wypoczynku, gdy na ulicy dzwonią i zgrzytają tramwaje, a przez otwarte okno dostaje się do mieszkania wstrętny zapach spalin z samochodów? W nocy budzą ze snu motocykliści, radia i zepsute krany wodociągowe.