Szlachetny kruszec —złoto

 
Boskie słońce, będące również symbolem złota, najszlachetniejszego z metali. Przyciągał on od najdawniejszych czasów uwagę człowieka złocistym blaskiem i pięknym, trwałym połyskiem. Jego blask, niezniszczalność i nierozpuszczalność stały się przyczyną poglądu, że tkwi w nim jakaś dziwna moc i szlachetność. Złoto stało się od tysięcy lat symbolem bogactwa, radości, pychy i władzy. Złoto — metal pożądany — zdobił i zachwycał, ale też był powodem nieszczęścia, zbrodni i podbojów.
Poeta starorzymski Owidiusz pisał, że "pierwszym był wiek złoty" — Aurea prima sata est aetas. Miał to być wiek szczęścia. Bohater starogrecki Jazon odbył daleką wędrówkę, pełną przygód, by zdobyć złote runo, talizman przynoszący szczęście. Mityczny król Midas z oślimi uszami zapragnął też złotego życia i pod działaniem czarów boga Dionizosa wszystko, czego dotknął, zamieniało się w złoto. Rzekome złote szczęście stało się jego tragedią, bowiem nawet posiłki włożone do ust zamieniały się w złoto. Cesarz rzymski Kaligula nie przejmował się zbytnio przygodą Midasa, bo w czasie uczty kładł biesiadnikom zakąski ze złota, mówiąc: albo jestem sknerą, albo cesarzem. Legendarne skarby królowej Saby składały się z brył złota i złotych przedmiotów. Nie mniejszy złoty skarb zgromadził współczesny jej mądry Salomon.
Gorączka złota opanowała też świat średniowieczny. Król angielski Jan bez Ziemi, żyjący na przełomie wieków XII i XIII, kazał wyrywać zęby Żydom, by wydobyć od nich zeznania, gdzie ukryli złoto. Natomiast król francuski Filip Piękny, żyjący na początku XIV wieku, zlikwidował zakon templariuszy, zwanych bankierami chrześcijaństwa. Zakonników wraz z przeorem kazał spalić, a następnie zagarnął ich złoto. Praktyki te przypominają nam palenie trupów i przesiewanie popiołów pokremacyjnych w obozach koncentracyjnych w czasie ostatniej wojny światowej dla odzyskania złota.