Ludzie od najdawniejszych czasów uważają trzesienie ziemi za najbardziej tworzliwe z zjawisk występujących na świecie.

Przychodzi ono nagle i trwać może zaledwie kilka sekund, a zniszczenia, straty i śmiertelność mieszkańców nie można porównać z niczym innym. Nic dziwnego, że osoby, które choć raz przeżyły taki kataklizm długo muszą się leczyć u psychiatry z powodu manii lękowych, a nawet zmienić miejsce zamieszkania bowiem nie wielkie wstrząsy sejsmiczne powodują u tych osób zapaść psychiczną.

Wulkany i trzęsienia ziemi w przyrodzie

Nic nie zapowiada tak wielkiego nieszczęścia i zniszczeń jak trzęsienie ziemi dlatego lęk przed tym zjawiskiem towarzyszy osobą zamieszkującym tereny aktywne sejsmologicznie.


Liczba ofiar w trzęsieniach ziemi na całym świecie w ciągu jednego roku wynosi około 20 tysięcy.
Liczba ofiar w wypadkach samochodowych na świecie ciągu jednego roku to około 350 tysięcy.

Jak widać liczba osób ginących w wypadkach jest około 17,5 raza większa od liczby ofiar trzęsień ziemi.
Jednak, kiedy porównamy tragizm tej jednej chwili w której olbrzymia ilość mieszkańców nawiedzonego kraju traci dach nad głową, środki do życia, zostaje ranna lub zabita to liczba 350 tysięcy zabitych na drogach nie robi takiego wrażenia jak zbiorowe nieszczęście tak wielu osób. Według statystyk liczba rannych w trzęsieniach ziemi waha się od 4 do 10 razy większa od osób zabitych co w porównaniu do wypadków drogowych wypada słabo. W takim przypadku aby osoby poszkodowane miały szanse przeżyć, a rany jakie doznały nie wywarły piętna na całe życie potrzebna jest szybka pomoc. W takim celu organizuje się pomoc międzynarodową.
Prawdziwą katastrofą narodową były trzęsienia w:

1) Chile-                        maj 1960 rok
2) Skoje-Jugosławia-             1963 rok
3) Peru-                    31 maj 1970 rok

Katastrofy te obliczone procentowo do produktu krajowego brutto były olbrzymim zszarganiem butrzetu tych państw i długo skutki finasowe odczuwało społeczeństwo. Jednym z podstawowych celów badań sejsmologicznych stała się ochrona ludności.

Ochrona bierna-to szacowanie prawdopodobieństwa wystąpienie trzeńsień ziemi na danym obszarze i stosowania konstrukcji budynków spełniających kryteria przeciw wstrząsowe.

Ochrona czynna-to przewidywanie z wyprzedzeniem wstrząsów. Jest to trudne, ale jest kilka spektakularnych sukcesów w historii świata.
Sejsmologia to dziedzina nauk o ziemi badająca przyczyny i skutki trzęsień ziemi (studia makrosejsmiczne).

Fizyka eksperymentalna-pomaga budować, a potem udoskonalać urządzenia dla sejsmologii.

Fizyka matematyczna-pomaga w zrozumieniu jak rozchodzą się fale wewnątrz ziemi, gdzie własności fizyczne ulegają zmianie zależności od głębokości w ziemi. Jest to niezwykle złożone zjawisko i dlatego wiele zależy od ustaleń i nowych odkryć w fizyce matematycznej.

Sejsmologia teoretyczna-zajmuje się opracowywaniem nowych metod i udoskonalaniem istniejących w dziedzinie poszukiwania nowych złóż ropy naftowej. To dzięki niej świat może korzystać z czarnego złota jakim jest ropa naftowa.

Wulkany i wybuchy wulkanów, a wyobraźnia człowieka

Dla Greków wulkan Etna był kuźnią piekielną, gdzie wulkan kuł pioruny dla Jupitera. Każdy krater wulkanu uważany był w średniowieczu za okno do piekła. Badania prowadzone na temat wulkanów nosz ą nazwę wulkanologii.
Wulkanologia jest nauką złożoną:

-badania petrograficzne i mineralogiczne lawy,
-chemia mieszanek gazów,
-rospoznanie dawnych wylewów lawy i miejsc erupcji,
-opis geograficzny rzeźby wulkanicznej,
-badanie ficzne magmy powstajacej pod dużym ciśnieniem.

Kaldera-to krater szeroki i zagłębiony powstały na skutek wybuchu wulkanu lub zapadnięcia się stożka.

Słup dymu w czasie eksplozji unosi się na wysokość kilku tysięcy metrów. W skład dymu wchodzi para wodna i popioły (szary pył powstały z rozpylenia lawy na drobniutkie kropelki, gwałtownie później zakrzepłe);

bloki wyrwane z kanału i krateru (ważą do 30 ton);

kawałki lawy, które spadają ruchem rotacyjnym, co nadaje im kształt wrzeciona (bomby);

żużle (pozostałość po płynnej materii);

lapille-żużle wielkości ziaren piasku o wyglądzie pęche­rzyków, gdyż pochodzą z magmy, która wyrzuciła duże ilo­ści gazu, oraz pumeksy

-żużle porowate, pływające po wo­dzie.

Wg innych opisów gorąca chmura bywa określana jako chmura piroklastyczna Lapille są kawałkami zastygłej lawy o średnicy ziaren od 2 do 64 mm (rozmiarów grochu lub orzecha) w odróżnieniu od piasku wulkanicznego o średnicy 0,05-2 mm i pyłu wulkanicznego o średnicy mniejszej niż 0.05 mm. Wszystkie te i inne okru­chowe produkt) wybuchu wulkanu to materiały piroklastyczne



Część tych ciał stałych wyrzuconych podczas erup­cji osadza się w okolicach krateru i służy jako materiał do tworzenia stożka. Część natomiast, szczególnie popioły, zo­staje przeniesiona dalej i spada, zmieszana z deszczem po­wstałym z kondensacji pary wodnej zawartej w słupie pary. Później, w procesie cementacji tego osadu, tworzą się tufy wulkaniczne.
 Stożek  wulkanu Monte Nuovo wyrósł w czasie jednej nocy (z 27 na 28 września 1583 roku) na oczach przerażonych neapolitańczyków.
W bliższych nam czasach, 20 lutego 1943 roku Meksykanin pracujący właśnie na polu kukurydzy był świadkiem narodzin wulkanu znanego dziś pod nazwą Paricutin. Z pęknięcia na polu wydobywał się dym, po czym na­stąpiła erupcja. Na następny dzień stożek żużlu miał 30 metrów wysokości, a osiem dni później 100 metrów. Paricutin jest obecnie wulka­nem o wysokości 430 metrów, a jego narodziny i aktywność z filmowano.