Pliszka siwa Motacilla alba

Poznać ją łatwo po długim ogonku oraz czarno-biało-popielatym upierzeniu. Jest trochę większa od wróbla i ćwierka dość często: „cisis, cilip".

Pliszka siwa zamieszkuje otwarte tereny nizinne, zwłaszcza pobrzeża wód, jak również w pobliżu zabudowań, szos i torów kolejowych. Żywi się owadami, szczególnie wodnymi, na które poluje na płyciznach, oraz robakami. Jest pożyteczna i podlega ochronie. Gniazdo buduje na drzewie, w stosie chrustu, pod mostem lub w różnych zakamarkach. Wije je z mchu, źdźbeł trawy, lub korzonków i wyścieła piórkami. Samiczka składa w nim zwykle 5—6 białych jaj w czarne kropki. Pliszki są ptaszkami bardzo odważnymi: pierwsze gromadnie rzucają się na drapieżnego ptaka i prześladują go, a przy tym tak krzyczą, że słychać je w całej okolicy.

Pozostają u nas długo, aż do października, a wracają w marcu.