Szpak Sturnus vulgaris

To najszybszy z naszych ptaków. Jest trochę większy od wróbla (długość ciała 19,5 cm), upierzenie ma czarne o metalicznym połysku, dość gęsto biało nakrapiane plamkami. Śpiew jego jest bardzo urozmaicony. Często naśladuje głosy innych ptaków, a gdy zrywa się do lotu, wydaje sygnał: „szpet-szpri". Zamieszkuje na skrajach lasów graniczących z polami uprawnymi oraz w sadach i ogrodach. Żywi się głównie owadami i ich larwami oraz dżdżownicami, a gdy dojrzeją wiśnie i czereśnie — wyrządza spore szkody w sadach. Mimo to podlega ochronie, gdyż niszczy wiele szkodliwych owadów.

Gniazdo zakłada w dziupli, załomie muru lub w skrzynce lęgowej. Wyścieła je wewnątrz drobnymi gałązkami, słomą lub piórami. W maju samica składa 5—7 zielonkawoniebieskich jaj. Młode szpaki, nauczywszy się latać, zbierają się na jesieni w duże stada i nocują w szuwarach. Przylatują do nas w końcu lutego lub w marcu, a odlatują na południe od sierpnia do października.