Rejestracja

Zaloguj się

Strona główna

Kontakt

Księga gości

Nawigacja

Artykuły

sondy

Jak oceniasz wiedze w portalu

Polecamy

choroby krwi
informacje teksty

Skorzystaj z wyszukiwarki-wpisz interesujace słowo/słowa

Wspomóż nas artykułem lub dowolnym tekstem

Wklej artykuł i prześlij go do nas. Interesuje nas tylko czysta wiedza bez opinii i komentarzy.Bardzo prosimy o nie przesyłanie kopi z książek, czasopism lub stron internetowych. Nie mamy czasu sprawdzać każdego tekstu. Za każdy przesłany tekst dziękujemy.

Przejdź do formularza aby dodać tekst

Ptaki-klatki małe i duże

Klatki małe i duże

W mniejszych klatkach nie umieszcza się roślin, a do większych i obszerniejszych można wstawić, najlepiej w tylnym ich kącie, suche pęki trzciny. Nadają się one szczególnie dla ptaków gnieżdżących się w zaroślach. Pojedyncze źdźbła trzciny można umocowywać na kawałku gliny przysypanej następnie piaskiem lub torfem. Gęściej rozwidlone gałązki łub zielone rośliny doniczkowe nadają się dla ptaków przebywających chętnie w gęstwinie, nieprzydatne są natomiast w klatkach dla tych gatunków (przede wszystkim dla papug), które niszczą roślinność. Umieszczenie zielonych roślin doniczkowych w klatce ma także tę zaletę, że trzeba je stale podlewać, co pozwala na utrzymanie odpowiedniej wilgotności powietrza w bezpośrednim otoczeniu ptaka.

Inny typ stanowi szafkowy zestaw klatek, które są umieszczone piętrowo obok siebie. Każda klatka ma osobny otwór i wysuwaną podłogę. Są one jednak niezbyt praktyczne, gdyż karmidełka i poidełka muszą być umieszczone w ich wnętrzu. Szafkowy zestaw klatek nadaje się do większej hodowli kanarków.

Jedną z ważniejszych części składowych klatki są żerdki, którym poświęcimy tu szczególną uwagę. Na żerdkach zatrzymują się nie tylko odchody ptaków i ewentualnie jaja pasożytów, ale także resztki pokarmu, gdyż ptaki obcierają sobie o nie dzioby. Stale ich zanieczyszczanie jest niebezpieczne dla zdrowia ptaków. Dlatego powinny być wysuwane z klatki. Najlepiej jest umocowywać je między dwoma przeciwległymi prętami drucianymi. Żerdki muszą być przynajmniej raz w tygodniu dokładnie oczyszczone, ewentualnie poddane działaniu gorącej pary wodnej w celu zniszczenia zarazków. Niektórzy hodowcy używają naturalnych żerdek, czyli przyciętych odpowiednio grubych, nie okorowanych prętów leszczynowych, topolowych lub innych. Zaletą ich jest naturalna powierzchnia oraz możliwość częstej ich wymiany. Stare żerdki należy palić; w ten sposób niszczy się źródło zarazków.

Mając do dyspozycji większą powierzchnię mieszkaniową można sobie w domu urządzić wolierę pokojową. Mała woliera nie różni się zbytnio od dużej klatki, ale nie jest ona przenośna, gdyż zazwyczaj wbudowuje się ją na stałe. Najlepiej jest wybrać do tego celu miejsce widne, z częściowym oświetleniem słonecznym. Światło dzienne powinno padać na wolierę bezpośrednio z okna. Taka woliera nie jest trudna do zbudowania dla zręcznego majsterkowicza. Jest to właściwie drewniany czy metalowy szkielet obciągnięty siatką drucianą, przy czym wielkość oczek i grubość drutu dostosowuje się do gatunku hodowanych ptaków. Po obu stronach woliery znajdują się drzwiczki, przez które można wchodzić do wewnątrz. Tylna ściana i jedna boczna są zazwyczaj szczelne (na ogół wykorzystuje się do tego celu ściany mieszkania). Powinny być one albo zmywalne, albo pokryte tapetą, aby móc łatwo usuwać ewentualne zanieczyszczenia. W wolierze umieszcza się sztucznie skonstruowane drzewo. Jest to pień z przyśrubowanymi gałęziami bocznymi Zamiast drzewa można tez przy ścianie umocować gałęzie, na których ptaki mogłyby siedzieć. Do tego celu nadają się tez grube, silnie rozgałęzione konary grusz, jabłoni czy lip. Urządzenia te należy od czasu do czasu myć gorącą wodą z sodą, a raz do roku wymieniać, przy okazji generalnych porządków.

Podłoga w wolierze pokojowej musi być nieprzepuszczalna dla wody; można ją sporządzić ze sztucznego tworzywa lub pokryć linoleum. Przysypuje się ją warstwą piasku, który codziennie oczyszcza grabiami i dosypuje świeżego. Można w niej umieścić więcej roślin niż w klatce, ale tylko dla ptaków, które ich nie niszczą. Karmidełka powinny stać na ziemi, w pewnej odległości od gałęzi, na których ptaki siedzą, a najlepiej niedaleko drzwiczek. To samo dotyczy wanienki do kąpieli, dostosowanej rozmiarami do wielkości ptaka. Mogą do tego celu służyć różnowymiarowe kuwety używane do wywoływania zdjęć. Na dno wanienki kładzie się płaskie kamyki, aby ułatwić ptakom wyjście z wody. gdyż niektóre z nich po kąpieli są całkowicie przemoknięte. Głębokość wody powinna być dostosowana do wielkości gatunku ptaka; dla małych nie może przekraczać 2.5 cm. Powinna ona sięgać stojącemu w niej ptakowi do wysokości nóg Jeszcze lepiej nadaje się do tego celu mały basenik ze stopniowo obniżającym się dnem, pozwalający mieszkańcom woliery na wybór odpowiedniej dla nich głębokości. Także i w tym przypadku na dno kładzie się kilka płaskich kamyków Pod wanienką musi znajdować się grubsza warstwa piasku lub trocin, gdyż ptaki kąpiąc się rozpryskują dużo wody.

Skrzynkę lęgową zawiesza się na ścianie, najlepiej na drewnianych listwach, natomiast rośliny do gniazdowania w tylnym kącie woliery. Od czasu do czasu całą wolierę trzeba skrapiać letnią wodą. Nic nie szkodzi, jeśli przy tym zostaną opryskane ptaki. Na ścianach woliery można także umieszczać rośliny doniczkowe zamaskowane korą.

Woliery pokojowe mogą się również znajdować w jasnych pokojach na poddaszu, oszklonych werandach lub hallach, jeśli oczywiście istnieją możliwości ogrzewania ich w zimie.

Niektórzy hodowcy zawieszają na zewnątrz okna małą wolierę wiszącą lub większą klatkę połączoną z mniejszą pokojową. W ten sposób w lecie ptak może w każdej chwili wylecieć na powietrze. Urządzenia tego typu spotyka się przede wszystkim w większych miastach, gdzie nie ma możliwości urządzenia woliery na dworze.

Ważne jest aby w wolierach, nawet większych, nie było zbyt wiele skrzydlatych mieszkańców. Większość ptaków bowiem w okresie lęgów broni swoich rewirów gniazdowych, co może doprowadzić do niepotrzebnych bójek i strat. Niektóre gatunki nie znoszą się wzajemnie. Ale także gatunki zwykle dobrze się znoszące trzeba łączyć z dużą ostrożnością w okresie lęgów. Po wprowadzeniu rano do woliery nowych lokatorów należy obserwować ich przez cały dzień, zwracając głównie uwagę na stosunek starszych mieszkańców do nowych, aby móc zapobiec w porę ewentualnej katastrofie. Najlepiej jest wpuścić do woliery wszystkie ptaki jednocześnie, aby mogły one w tym samym czasie zapoznać się z nowym środowiskiem. Wtedy żadna para nie ma jeszcze swojego rewiru, zwykle bronionego zawzięcie przed wtargnięciem intruzów.

Innym typem pomieszczenia dla ptaków jest specjalnie dla nich przeznaczony pokój, na co można sobie pozwolić mając własny domek lub większe mieszkanie. Otwór okienny w takim pokoju zaopatruje się na okres lata w ramę obitą siatką. Urządzenie wnętrza zależy od gustu hodowcy i może przypominać wyposażenie mniejszej woliery. Jedynie rośliny mogą być rozmieszczone w sposób bardziej urozmaicony i więcej można przeznaczyć miejsca do gniazdowania, gdzie umieszcza się trzcinę itp. Sztuczne drzewo powinno znajdować się w pewnej odległości od ściany, aby nie była narażona na zabrudzenie. Skrzynkę gniazdową zawiesza się na odpowiednio dużych płytach przymocowanych do ściany, gdyż ptaki często siadając na wierzchu skrzynki mogłyby zabrudzić ścianę. Przy otworze wejściowym skrzynki lęgowej umocowuje się zazwyczaj małą gałązkę, na której pojedyncze pary mogą siadywać. Jeśli w pokoju dla ptaków znajduje się piec, trzeba go zabezpieczyć siatką drucianą. To samo dotyczy kaloryferów i rur wodociągowych. Reakcja bowiem organizmu na stały kontakt z wysoką temperaturą jest taka sama jak przy odmrożeniu, po upływie więc kilku tygodni mogłyby ptakom odpaść całe palce u nóg. Przed drzwiami prowadzącymi do pokoju zawiesza się zasłonę z trzciny lub innego materiału albo też urządza rodzaj małego przedpokoiku zbudowanego z siatki drucianej. W pokoju dla ptaków należy również przestrzegać zasady umieszczania gatunków wzajemnie się znoszących. Ujemną stroną takiego pomieszczenia jest trudność związana z wyłapywaniem ptaków chorych czy okaleczonych, które łatwo umykają i niepotrzebnie się wyczerpują. Dlatego do chwytania ich używa się siatki w rodzaju kasarka przypominającej kształtem siatkę na motyle (lecz większej i odpowiednio mocniejszej).

Mając własny domek z ogrodem można urządzić wolierę na powietrzu. Niektóre omówione gatunki ptaków mogą być w niej trzymane przez cały rok, inne natomiast, wpuszczane w kwietniu lub na początku maja zależnie od pogody, przebywają w niej do końca września lub października, aby na zimę wrócić do ogrzewanego pomieszczenia.

Woliera zewnętrzna powinna mieć wydłużony kształt, przy czym czwarta lub trzecia jej część jest zazwyczaj przykryta dachem, a ściany boczne i tylna w 1/4 do 1 /3 są najczęściej zbudowane z desek. Mniejsze woliery, tj. nie dłuższe niż 3 m, przykrywa się do połowy dachem, aby ptaki miały wystarczającą przestrzeń do schronienia się w czasie deszczu i na noc. Dach chroni także w pewnym stopniu przed szkodnikami. Długość woliery może wynosić od 3 do 10 m, zależnie od możliwości hodowcy, wysokość 1,8-2 m, a szerokość co najmniej 1,5 m, lepiej jednak około 2,5 m. co jest oczywiście zależne od wielkości ogrodu. W większych wolierach można trzymać mniejsze gatunki bażantów razem z różnymi ptakami pokojowymi.

Tylna część woliery może być zbudowana na kształt domku z którego otworów okiennych ptaki wylatują do części wybiegowej. W domku tym ptaki mają kącik lęgowy, a poza tym służy on za schronienie przed niepogodą i szkodnikami. W wolierach zewnętrznych z taką zabudową można bez obawy pozostawiać niektóre gatunki ptaków na okres zimowy.

Woliery zewnętrzne można obsiewać trawą, zakładać w nich trawniki, sadzić krzewy i drzewka Do tego celu nadają się dobrze następujące rośliny: wiciokrzew, jałowiec, różne drzewa iglaste jak sosny, świerki i inne, w których gęstwinie gałęzi ptaki chętnie budują gniazda. Można także sadzić trzcinę czy turzyce lub umieszczać sztucznie sporządzone drzewa, zależnie od gustu hodowcy i gatunku ptaków.

W wolierze zewnętrznej powinien znajdować się betonowy basenik z dnem stopniowo obniżającym się, aby ptaki miały płytsze i głębsze miejsca do kąpieli. Na dno daje się kilka płaskich kamieni lub cegieł, aby ułatwiały ptakom wyjście z wody. Dookoła takiego zbiorniczka wodnego wysypuje się grubszą warstwę piasku.

Drzwiczki w wolierze umieszcza się w tylnej części ściany bocznej. Przed nimi powinien się znajdować „przedsionek" z siatki drucianej, zapobiegający ucieczce ptaków przy otwieraniu drzwiczek. Praktyczna okazała się woliera zbudowana z przenośnych ram obciągniętych siatką, gdyż w jesieni czy na wiosnę, kiedy jest pusta, można wjeżdżać do niej dwukołowym wózkiem czy taczkami, wymieniać w niej wygodnie starą ziemię, zaopatrywać w piasek, darń, kamienie, sztuczne drzewa itp.

W wolierach zewnętrznych ptaki narażone są na niebezpieczeństwo ze strony drapieżników, do których należą: łasice, kuny, tchórze, a także szczury, koty i sowy. Łasice, kuny, tchórze i szczury mogą przecisnąć się przez niewiarygodnie wąskie otwory, są też w stanie przekopać się pod ziemią. Dlatego ważne jest ustawienie woliery na podmurówce betonowej, zagłębionej w ziemi co najmniej na 80 cm; umieszczona na niej siatka powinna do niej ściśle przylegać. Wzdłuż wszystkich ścian siatkowych woliery powyżej podmurówki umocowuje się szczelne ogrodzenie o wysokości 30 50 cm, zbudowane z desek lub płyt laminatowych, aby przebiegające wokół woliery myszy i inne szkodniki nie niepokoiły ptaków Doskonalą ochronę stanowi poza tym ściana z podwójnej siatki drucianej

Dach przykrywający tylną część woliery stanowi dla śpiących ptaków ochronę przed niepożądanymi gośćmi, mogącymi je wypłoszyć przez wchodzenie na siatkę drucianą. Spłoszone ptaki latając w ciemności na oślep mogłyby uderzać o siatkę, narażając się w ten sposób na wyrwanie nogi przez drapieżnika. Konieczne jest więc częściowe pokrycie woliery dachem, a jeśli to jest niemożliwe, trzeba przynajmniej ścianę tylną i jedną boczną przykryć słomianymi matami

W mniejszych wolierach podmurówka może być sporządzona z cegieł umieszczonych ściśle jedna na drugiej, gdyż niektóre szkodniki mogłyby wygrzebać zaprawę murarską. Można też zrobić podmurówkę ze zbrojonego szkła, z wtopioną siatką drucianą, może ono być stare, nawet popękane. Niezastąpione są jednak pułapki zakładane w pobliżu wolier w celu wytępienia szkodników.

Ptaki-pokarm i żywienie >>>

Teksty na temat ptaków hodowlanych:

Klatki i woliery

Pokarm i żywienie

Karmienie pokarmem zielonym

Pokarm z larw

Gniazdo i jego budowa

Aleksandretta obrożna (Psittacula krameri)