może dziwaczne, ale jednak ryby

Na świecie jest ponad 40 000 gatunków ryb. Odznaczają się one oszałamiającą różnorodnością obyczajów. Ich siedliska rozciągają się od największych głębin mórz po zimne jeziora i strumienie górskich regli.
Najmniejszą z ryb jest babka filipińska, stworzenie niespełna centymetrowej długości, ważące zaledwie kilka gramów. Największą jest rekin, żarłacz olbrzymi, pospolity we wszystkich ciepłych morzach. Poszczególne osobniki osiągają wagę 20 ton.
Jedne ryby ryją w mule, inne pływają, jeszcze inne chodzą lub latają. Są i takie, które oddychają powietrzem atmosferycznym. Bywają ryby bojaźliwe, są też odważne i krwiożercze. Jedne cechuje spokój, inne łatwo się rozdrażniają. Spotyka się ryby bardzo jadowite. Gatunek odkryty w wodach Australii, ważący prawie pół tony, ma trzydziostocentymetrowe kolce jadowe. Wśród najpiękniej ubarwionych znajdujemy najjadowitsze.
Można wyciąć z lodu bloczek z wmarzniętą weń słodkowodną rybą, która nawet po upływie paru miesięcy może wrócić do normalnego życia. Sama ryba istotnie nie zamarza. Punkt zamarzania krwi u ryb jest nieco niższy niż wody, toteż ulegają one tylko hibernacji (stan znacznego obniżenia intensywności procesów życiowych w organizmie).
Niektóre ryby robią wrażenie jakby zmierzały do przeistoczenia się w zwierzęta lądowe: lepiej potrafią oddychać w powietrzu niż w wodzie.
Nazwa „ryby-chirurga" pochodzi od ostrego grzebienia na ogonie, którym może dokonywać cięcia niczym skalpelem chirurgicznym. Papugo- ryby dziobami podobnymi do papuzich oczyszczają rafy koralowe z glonów służących im za pożywienie. U barwen pod otworem gębowym znajdują się dwa wyrostki wyglądające jak kozia broda.
Jeżówki mają skórę pokrytą ostrymi kolcami. Potrafią nadto wypełniać swe workowate ciało wodą łub wydymać je powietrzem, tak że przybiera ono formę balonu dwukrotnie przewyższającego ich naturalną wielkość. Gdy nadymają się, ostre kolce jeżą się, broniąc te stworzenia przed wrogami. Nadęcie się jest sposobem obrony występującym niemal automatycznie w wypadku zaniepokojenia ryby.
Rogatnice są stworzeniami o sztywnym kręgosłupie, który "zamyka się" automatycznie, gdy zwierzę znajdzie się w niebezpieczeństwie; w tym stanie ryby nie można zgiąć. "Odmyka się" on przypuszczalnie pod wpływem impulsu nerwowego wywołanego przez samą rybę lub badacza, który wie, jakie precyzyjne procesy rdzeniowe należy uruchomić.
Szorstniki to wspaniale ubarwione małe stworzonka o ogromnych ciemnobrązowych oczach, wyglądających zupełnie jak oczy wiewiórki.
 Skorpeny mają ciało pokryte jadowitymi kolcami, których trucizna uchodzi za śmiertelną, niekiedy nawet i dla człowieka.
Są też latające ryby, nierównoszczękie, posiadające cienką, długą I górną szczękę i praktycznie pozbawione dolnej szczęki. Umieją one odbywać długie ślizgowe loty nad wodą. Są one, być może, formami wyjściowymi właściwych ryb latających.
„Ryba słoniowa" jest tak nazwana z powodu swej szorstkiej, grubej  skóry i wyraźnej niezwykłej tuszy, cech charakterystycznych dla słoni. Rybę tę, Elephanlichlhys, można przyrównać do grubego skórzanego worka, o długości około 20 cm, luźno wypełnionego narządami wewnętrznymi. Jej szkielet jest raczej chrząstkowy niż kostny. Wyjęta z wody i położona na płaskiej powierzchni, spłaszcza się. Pod względem miękkości ciała przypomina prawie mięczaka. Grubość jej skóry wynosi 6 mm.
Aplocotylus, czyli „ryba-grzechotka" z wód Arktyki jest bliskim krewniakiem Elephantichthys. I ona robi wrażenie przypadkowego zlepku narządów załadowanych do worka. Istotnie, ryba grzechocze w środku, jeśli nie jest wypełniona wodą. Wszystkie ryby z tej rodziny żyją na dnie I dość płytkich wód przybrzeżnych, silnie przymocowane do płaskich kamieni tarczowatymi przyssawkami. Mimo że mają zdolność poruszania i się, rzadko z niej korzystają, czekając nieruchomo na dnie na swoje ofiary.
Większość ryb posiada płetwę ogonową, zazwyczaj rozwidloną, służącą  im za narząd napędu, jednak smagłe, czyli buławiki mają ciało zwężające się ku dołowi spiczasto, co wygląda jak ogon gryzonia. Są to mieszkańcy głębokich wód całego świata. Niektóre są zupełnie fantastyczne.  Np. buławik Macruroides inflaticeps składa się właściwie z głowy i ogona I bez jakiegoś wyraźnego elementu pośredniego; wygląda jak potworna kijanka.
Ryby z rodziny Fierasferidae są maleńkimi stworzonkami znajdowanymi czasami wewnątrz perłopławów i innych małży, całkowicie wtopione w perłową macicę i zamienione w wielkie perły o kształcie rybki. Te maleńkie, niemal przezroczyste stworzonka niekiedy cofają się do otwartej muszli małża, która natychmiast zamyka się, gdy tylko rybka znajdzie się w środku. Potem zwierzątko ginie, wywołane zaś podrażnienie powoduje powstanie wokół niego macicy perłowej.