Wiosłowanie

Na łodziach ratunkowych stosuje się parę wioseł zamocowanych ruchomo w dulkach (ruchomo znaczy, że mogą się one obracać wokół swojej podłużnej osi). Wioślarz siada twarzą w stronę rufy i ujmuje oba wiosła jednocześnie.
Uwaga! Niekiedy długość wioseł powoduje konieczność prowadzenia rąk jednej nad drugą, o czym należy pamiętać szczególnie przy ruchu pociągnięcia, by nie uderzać się wiosłami w dłonie.
Przenoszenie wioseł do tylu odbywa się przez pochylenie wioślarza do przodu i odepchnięcie ramionami prostymi w łokciach obu wioseł, piórami równolegle do powierzchni wody w kierunku dziobu. Przekręcone wiosła o piórach skierowanych prostopadle zanurza się do wody na głębokość około 3/4 pióra i przez odchylenie tułowia do tyłu wykonuje się ruch pociągnięcia. Ruch ten powinien być energiczny, przyśpieszony w swoim zakończeniu na drodze ugięcia rąk w łokciach (do tego czasu ramiona w łokciach powinny być wyprostowane, a siła ruchu ma pochodzić od pracy mięśni prostujących grzbiet). Wioślarz powinien zajmować taką pozycję w łodzi, by mógł wykorzystywać też pracę mięśni nóg, zatem punkt podparcia dla stóp musi znajdować się w takiej odległości, aby przy końcowym odgięciu tułowia do tyłu nogi były wyprostowane w kolanach, a przy pochyleniu do przodu i ugięciu nóg w kolanach ławka znajdowała się na tyle blisko, aby można było na niej siedzieć.
Manewrowanie łodzią odbywa się na zasadzie różnicy kierunku wiosłowania poszczególnymi wiosłami.