Dziwne włókna i produkcja odzienia

W starożytnym Egipcie wytwarzano tkaniny specjalne, stosowane do nakrywania zmarłych. Odznaczały się one dziwną własnością: nie imał się ich ogień. Wyrabiano je z włóknistego minerału azbestu. Późniejszy przemysł włókienniczy przejął sztukę staroegipską i produkował również tkaniny azbestowe. Miały one jednak inne zastosowanie. Stosowano je jako doskonałe koce przeciwpożarowe i szyto się z nich ubrania ognioodporne dla strażaków i hutników. Pewną konkurencję azbestowi uczyniło włókno szklane. Nasi hutnicy często paradują przy spuście surówki żelaznej w szklanych ubraniach.
Czy to już wszystko o włóknach? Z pewnością nie. Niemal każdy dzień przynosi jakieś nowości. Japończycy wyprodukowali najcieńsze włókna. Ma ono średnicę pół mikrona, a więc jest 20 razy cieńsze od włókna jedwabnego. Włókno nie zasługiwałoby na uwagę, gdyby nie fakt, że posiada ono większą wytrzymałość na rozciąganie niż struna fortepianowa i jest odporne na działanie temperatur do 5000. Podobno znajdzie ono zastosowanie do usuwania pyłu radioaktywnego z powietrza.
Przemysł włókienniczy wysila się, by wyprodukować tkaniny o wszelkich możliwych zaletach. Mamy więc już tkaniny fluoryzujące we wszystkich kolorach pod działaniem promieni pozafiołkowych, jak też nasycone trwale środkami zapachowymi, nie dającymi się usunąć w praniu. Istnieją już materiały ubraniowe o własnościach bakterio- i grzybobójczych, tamujące krwawienie oraz przepuszczające promienie pozafiołkowe. Nie musimy więc teraz nawet ubrania zdejmować na plaży. Jak zareaguje nasz handel na te zdobycze przemysłu włókienniczego? Z pewnością kierownik sklepu będzie długo się zastanawiał, gdy zażądam tkaniny z włókna poliakrylonitrylowego o kolorze purpurowym z niebieską fluorescencją i zapachem drzewa sandałowego.