Elektrotechnika-historia siemensa

Jednym z najważniejszych wynalazków w historii dziewiętnastowiecznej gospodarki był prąd elektryczny. Dzięki wynalezieniu elektryczności powstała nowa gałąź przemysłu - elektrotechnika. Przemysł elektrotechniczny od samego początku został opanowany przez dwie rodziny - Siemensów i Rathenauów. Dzięki pionierom Niemcy wiodły prym i nie dały się wyprzedzić nikomu w epoce grynderskiej.
      Założycielem koncernu Siemens był Werner Siemens, który urodził się 13 grudnia 1816 roku. Jego ojciec był meklemburskim rolnikiem, gospodarującym w majątku Lenthe pod Hanowerem, a w 1823 roku przeprowadził się do Menzendorfu pod Lubeką. Miał ośmiu synów. Pierwszym dzieckiem był Werner potem urodzili się kolejno: Jan, Ferdynand, Wilhelm, Fryderyk, Karol, Walter i Otto. Najstarszy syn chodząc do gimnazjum wyróżniał się w matematyce i fizyce. Po skończeniu szkoły chciał studiować, ale ojciec nie umiał poradzić sobie z wyżywieniem dzieci, więc zaciągnął się do wojska zasilając korpus inżynieryjny armii pruskiej w randze podchorążego. Odbywając służbę wojskową zapoznał się z potrzebami wojska odnośnie techniki oraz poznał mentalność przyszłych zleceniodawców.  W 1838 syn chłopa awansuje na podporucznika po skończeniu szkoły Artyleryjsko-Inżynieryjnej.
      Werner podczas nieciekawej służby wojskowej robił różne doświadczenia elektryczne i chemiczne. Dzięki tym eksperymentom odkrył w jaki sposób można pozłacać łyżki elektrolitycznie. Młodszy brat Wernera dwudziestojednoletni Wilhelm jedzie do Anglii aby sprzedać patent. W Londynie dopisało mu szczęście i udaje mu się sprzedać technologię galwanizacyjną za całkiem sporą sumkę. Dzięki pieniądzom bracia Siemensowie pozbywają się problemów materialnych. Zakładają firmę, w której główny wynalazca Werner Siemens tworzy rożne maszyny. Niestety mimo wysiłków młodszego brata nikt nie chce kupić tych wynalazków.
     Po czterech latach kończą się pieniądze za wynalazek galwanizacyjny. Będąc oficerem Werner wiedział, że istnieje deficyt na dobrej jakości urządzenie przesyłające informacje, odporne na zakłócenia oraz wystarczająco szybkie. W owym czasie wynaleziono kilka różnych pseudo telegrafów, ale wszystkie posiadały na tyle istotne wady, że nie mogły dobrze i bezbłędnie spełniać swojej funkcji.
     Najbardziej zaawansowane były prace nad telegrafem wskaźnikowym Cooke'a i Wheatstone'a. W tym aparacie jeden koniec elektromagnesu połączony był za pomocą mechanizmu zapadkowego z mechanizmem zegara. Każdorazowy impuls prądu przesuwał wskazówkę zegara o jedno pole.