Poliestry termoplastyczne

W 1969 r. wprowadzono na rynek termoplastyczne poliestry przeznaczone do wtrysku i wytłaczania, oparte na politereftalanach glikoli. Postacią handlową tych tworzyw były między innymi tłoczywa napełnione włóknem szklanym. Poliestry termoplastyczne były wytwarzane pod nazwami handlowymi: Arnite (AKZO, Holandia), Tenite Polyterephtalate (Eastman Chemical, USA), Celanex (Celanese, USA), Pocan (Bayer, RFN).

Wymienione tworzywa odznaczają się wyjątkowo dużą twardością, małą skłonnością do pełzania, dużą udarnością i sztywnością, wysokim połyskiem, małą chłonnością wody, dużą stabilnością wymiarów. Wartość współczynnika tarcia termoplastycznych poliestrów jest niższa niż poliamidu 6 i wynosi 0,19 na miękkiej stali. Pod względem zużycia ściernego tworzywa te ustępują tylko poliamidom. Maksymalna temperatura ich użytkowania wynosi 120°C, przy czym wytrzymują krótkotrwałe działanie temperatury 170°C. Poliestry termoplastyczne można przetwarzać zarówno metodą wtrysku, jak też wytłaczania.

Niska chłonność wody (0,2%) i związana z tym stabilność wymiarów powodują, że poliestry termoplastyczne są szczególnie przydatne do wytwarzania części maszyn i urządzeń (koła zębate, łańcuchy przenośników, koła pasowe, zawory, korpusy i wirniki pomp wodnych), sprzętu medycznego, elementów mechanizmów precyzyjnych (przekładnie zębate, tulejki łożysk). Ponadto wytwarzano z nich różnorodne elementy konstrukcyjne dla potrzeb elektroniki (obudowy przełączników, wtyczki, łączówki, klawisze) i motoryzacji (kopułki rozdzielaczy instalacji zapłonowej, pancerze linek cięgnowych).