Polioksyfenylen

Tworzywo to, zwane również politlenkiem fenylenu (PPO), jest termoplastem o budowie liniowej, otrzymywanym w wyniku polimeryzacji ksylenolu. Pod względem właściwości użytkowych i zakresu stosowania porównuje się go często z poliwęglanem, w stosunku do którego jest tworzywem konkurencyjnym w zastosowaniu do wytwarzania części maszyn i elementów izolacyjno-konstrukcyjnych dla potrzeb elektroniki. W porównaniu z poliwęglanem wykazuje jednak wyższą odporność termiczną (zwłaszcza krótkotrwałą) i lepsze właściwości dielektryczne, a z właściwości mechanicznych gorszą ma tylko udarność, w szczególności udarność z karbem.

Odmianą polioksyfenylenu było tworzywo o nazwie Noryl (nazwa handlowa produktu f-my General Electric, USA), które stanowi stop
PPO z polistyrenem (50% PPO + 50% PS). Noryl ma lepsze właściwości dielektryczne i przetwórcze niż PPO, gorsze są natomiast jego właściwości mechaniczne i odpornoś+ć cieplna. W celu polepszenia właściwości mechanicznych produkowane gatunki polioksyfenylenu i Norylu napełnione włóknem szklanym.

Spośród wielu zalet PPO należy wymienić przede wszystkim:

-    dużą stałość wymiarów i małą podatność do pełzania pod obciążeniem,
-    dobre właściwości mechaniczne w niskich i wysokich temperaturach,
-    wysoką odporność termiczną (maksymalna temperatura użytkowania wynosi 150CC),
-    małą chłonność wody (0,06% po 24 h),
-    niski współczynnik rozszerzalności cieplnej (niewiele ponad dwukrotnie większy niż metali kolorowych),
-    niepalność i nietoksyczność,
-    małą zmienność właściwości dielektrycznych w szerokim zakresie
temperatury i częstości prądowych,
-    niską gęstość (1,06 g/cm5).

Politlenek fenylenu i Noryl

Politlenek fenylenu i Noryl stosuje się do produkcji elementów urządzeń elektronicznych (obwody i podzespoły drukowane, podstawki lamp, części przekaźników i przełączników, wtyki wielordzeniowe, korpusy cewek, w tym cewek skupiających dla telewizji kolorowej), części maszyn (korpusy i wirniki pomp, rury, zawory i inne części armatury stosowane w przemyśle chemicznym i spożywczym), części sprzętu medycznego i sanitarnego, elementy wyposażenia pojazdów samochodowych, części urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych (rury, zawory, łączniki), części sprzętu gospodarstwa domowego.

Polioksyfenylen

Polioksyfenylen był wytwarzany w niewielkich ilościach przez Zakłady Chemiczne w Oświęcimiu pod nazwą handlową Biapen, w dwóch odmianach: Biapen 100 (polioksyfenylen),

Biapen 300

Biapen 300 (polioksyfenylen modyfikowany: stop PPO z polistyrenem i politereftalanem etylenowym) - zamiennik Norylu.