Polisulfony

Największe znaczenie wśród polisulfonów uzyskały termoplastyczne polimery otrzymywane w wyniku polikondensacji soli sodowej dianu z dwuchlorodwufenylosulfonem. W stosunku do PPO wykazują one nieco lepsze właściwości mechaniczne oraz większą odporność na długotrwałe działanie podwyższonej temperatury, gorsze zaś właściwości dielektryczne. Szczególnie korzystną cechą polisulfonów jest ich mała skłonność do pełzania pod dużymi obciążeniami i niewielkie zmiany właściwości mechanicznych w szerokim zakresie temperatury: do -70 do + 150 C.

W porównaniu z poliwęglanami polisulfony mają wyższą wytrzymałość dielektryczną i oporność elektryczną, jak również korzystniejszą zależność tych właściwości od temperatury i częstości prądowej. Wada omawianych tworzyw (podobnie jak PPO) jest wrażliwość na działanie karbu, znacznie wyższa niż w przypadku poliwęglanów, lecz nie większa niż dla poliformaldehydu. Korzystną cechą polisulfonów jest możliwość ich metalizacji galwanicznej.

Polisulfony były produkowane w skali przemysłowej przez firmę Union Carbide (USA) pod nazwą handlową Udel, przy czym asortyment ich obejmował dwa gatunki do wtrysku: P-1700 (przezroczysty) i P-1710 oraz dwa gatunki do wytłaczania: 3500 (przezroczysty) i P-3510.

Główne kierunki zastosowania polisulfonów wynikają z ich wysokiej stabilności wymiarów w szerokim zakresie temperatury, przy zachowaniu jednocześnie dobrych właściwości dielektrycznych. Części z polisulfonów mogą zastępować elementy wykonywane z tworzyw termoutwardzalnych, z poliwęglanów i tworzyw acetalowych, jak również z metali. Polisulfony stosowano do wytwarzania części maszyn liczących i aparatury kontrolno-pomiarowej, osłon i skal przezroczystych oraz sprzętu górniczego i elementów wyposażenia statków (tworzywa niepalne). Mogły one być stosowane w elektronice do produkcji elementów przełączników błyskawicznych i obrotowych, cienkościennych izolacji przewodów i kabli, obwodów drukowanych (metalizowane folie, płytki i kształtki wtryskowe), precyzyjnych części central telefonicznych i aparatów dalekopisowych, wyłączników, przełączników itp. Polisulfony były stosowane również w przemyśle samochodowym i lotniczym (liczne akcesoria) oraz do wyrobu sprzętu gospodarstwa domowego (dzbanki do parzenia kawy, suszarki do włosów).

Udoskonalonym tworzywem termoodpornym jest polieterosulfon, który został wprowadzony na rynek przez koncern brytyjski ICI w końcu 1972 r. Właściwości tego tworzywa są zbliżone do polisulfonu Udel z tą różnicą, że maksymalna temperatura użytkowania polieterosulfonu jest wyższa i wynosi 180°C. Polieterosulfon ma podobne zastosowanie jak polisulfony, przy czym zastosowania te obejmowały dziedziny opanowane dotychczas całkowicie przez metale i materiały ceramiczne.

Stosowano go głównie w elektrotechnice i elektronice (korpusy cewek, płytki do obwodów drukowanych, folie kondensatorowe, materiały elektroizolacyjne klas H), w przemyśle samochodowym (części skrzyni biegów) oraz do wyrobu sprzętu gospodarstwa domowego.

Wyroby z polieterosulfonu można formować przez wtrysk lub wytłaczanie.
Innym tworzywem termoodpornym z grupy polisulfonów był poliarylosulfon o nazwie handlowej Astreal 360 (Chemical Division 3M, USA). Tworzywo to może być stosowane aż do temperatury 260°C, przy czym długotrwałe oddziaływanie podwyższonej temperatury nie powoduje większych zmian jego właściwości mechanicznych. Poliarylosulfon ma wysoką wytrzymałość na rozciąganie i twardość wśród polimerów wtryskowych. Przetwarza się go metodą wtrysku i wytłaczania. Tworzywo to było stosowane przede wszystkim w elektronice do produkcji takich elementów, jak przekaźniki łączniki, styczniki, płytki do obwodów scalonych, podstawki lamp elektronowych.