Porowaty polichlorek winylu

Zależnie od zastosowanej metody spieniania porowaty PVC można otrzymywać w postaci piankowej lub gąbczastej, tj. z porami zamkniętymi lub otwartymi. Przez dodatek odpowiednich zmiękczaczy można poza tym regulować twardość tego tworzywa, otrzymując w ten sposób zarówno materiały sztywne, jak i elastyczne.

Znanych jest kilka metod otrzymywania porowatego PVC, z których najważniejsze są dwie:

1)    ciśnieniowa,
2)    bezciśnieniowa.

Surowcem wyjściowym w każdej z nich jest ujednorodniona kompozycja składająca się z PVC, zmiękczacza, stabilizatora, porofora i innych dodatków.

W metodzie ciśnieniowej ujednorodnioną kompozycję umieszcza się w zamkniętej formie w prasie. Formę wypełnia się w około 80% objętości, a następnie ogrzewa do temperatury rozkładu poroforu. Po rozkładzie poroforu forma jest nadal ogrzewana aż do zżelowania PVC. Po zżelowaniu formę oziębia się do temperatury otoczenia i tworzywo zawierające gaz wewnątrz mikrokomórek poddaje się właściwemu ekspandowaniu przez ponowne ogrzanie do temperatury 75-95°C. W temperaturze tej zwiększa się objętość wyprasowanych kształtek tworzywa z zachowaniem struktury komórkowej. Metoda ciśnieniowa umożliwia otrzymywanie porowatego PVC zarówno sztywnego, jak i elastycznego, w zależności od ilości użytych zmiękczaczy.

Metoda bezciśnieniowa otrzymywania porowatego PVC polega na ekspandowaniu tworzywa pod normalnym ciśnieniem z przebiegającym jednocześnie żelowaniem. Ujednorodnioną kompozycję umieszcza się w otwartej formie i ogrzewa w temperaturze 160-170°C przez około 30 minut. W tych warunkach zachodzi jednoczesne żelowanie i ekspandowanie PVC. Metoda bezciśnieniowa jest stosowana głównie do otrzymywania miękkiego PVC porowatego i może być prowadzona jako proces ciągły. Umożliwia ona między innymi wytwarzanie w jednym etapie trójwarstwowej sztucznej skóry typu skay.

Właściwości porowatego PVC zależą od jego struktury, gęstości i zawartości plastyfikatora. Gęstość pozorna tego tworzywa jest na ogół większa od gęstości pozornej innych tworzyw porowatych. Wynosi ona przeważnie nie mniej niż 50-60 kg/m3, a więc jest co najmniej większa od gęstości pozornej porowatego polistyrenu. Właściwości mechaniczne tego tworzywa zależą także od rodzaju użytego poroforu i od sposobu produkcji. W otwartym płomieniu porowaty PVC mięknie w temperaturze 90°C, a następnie ulega zwęgleniu z wydzieleniem gazów. Wyjęty z płomienia natychmiast gaśnie. Z powodu takiego zachowania porowaty PVC zalicza się do tworzyw samogasnących.

Twardy PVC porowaty, zbudowany z zamkniętych porów, wykazuje niewielką wodochłonność - znacznie mniejszą od wodochłonności korka. W związku z tym jest on stosowany do produkcji łodzi ratunkowych i sportowych, pływaków do sieci rybackich i ubrań ratunkowych. Stosuje się go również jako materiał izolacyjny w budownictwie.

Miękki porowaty PVC jest używany głównie jako materiał tapicerski. W postaci sztucznej skóry stosuje się go do wyrobu tapicerki meblowej i samochodowej (siedzenia, obicia) oraz jako materiał zastępujący skórę naturalną w przemyśle galanteryjnym, konfekcyjnym i obuwniczym.