Jednoroczna roślina zwana żółtlicą drobnokwiatową (Galinsoga parviflora) jest chwastem, którego widział chyba każdy człowiek na świecie.  W  potocznym języku znana jest jako ognicha. Ma ona wysokość od 10—80 cm, jest silnie rozgałęziona, liście są pojedyncze i ułożone przeciwległe. Należy do rodziny złożonych. Jej małe, kwiaty koszyczkowe mają na ogół 5 białych kwiatków języczkowych i liczne żółte kwiaty rurkowate.

W Europie środkowej żółtlicę drobnokwiatową (Galinsoga parviflora) spotyka się od maja do października w zasadzie w każdym miejscu, w którym może rosnąć jakakolwiek roślina, chociaż do dobrego rozwoju żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) potrzebuje dość dużej wilgotności. Rośnie w miastach, na nasypach kolejowych, łąkach, polach, w ogródkach, może nawet występować w doniczce na balkonie.
Żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) pierwotnie nie rosła w Europie — do końca XVIII wieku nie było w Europie żadnego przedstawiciela tego gatunku.

Ojczyzną żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora) są obszary południowoamerykańskich Andów, zwłaszcza Peru. Stamtąd, dzięki zbierackim wyprawom różnych botaników dotarła do ogrodów botanicznych Paryża i Madrytu — o jej obecności w tych ogrodach wspomniano po raz pierwszy w roku 1794.

W dwa lata później żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) rosła również w ogrodzie botanicznym Kew Garden w Anglii.

Z Madrytu, a przede wszystkim z Paryża, żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) rozprzestrzeniła się na większą część kontynentu europejskiego. Należy sądzić, że wszystkie osobniki żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora) w Europie pochodzą od roślin z Paryża i Madrytu.
 W roku 1805 „uciekła" z ogrodu botanicznego w Karlsruhe. W roku 1812 znaleziono kilka dziko rosnących egzemplarzy w pobliżu ogrodu botanicznego w Berlinie. Czterdzieści lat później określa się ją w okolicy Schönebergu już jako „chwast pospolity na polach i w ogrodach". Na wyspie Rugii żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) była jeszcze rzadka w roku 1866, natomiast występowała często na przeciw­ległym wybrzeżu. Z początkiem naszego stulecia zasiedliła prawie całą Europę.
 I nie tylko Europę.

Obecnie występuje wszędzie. Od mniej więcej 1880 roku występuje w Ameryce Północnej, od roku 1873 w Australii i Indiach Wschodnich, od roku 1881 w Indonezji i od roku 1904 na wyspach Norfolk. Oto kilka przykładów z historii rozprzestrzeniania żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora):

Paryż-1794
Brema-1797
Karlsruhe-1805
Berlin-1812
Erlangen-1821
Hamburg-1846
Kraków-1858
Dessau-1859
Graz-1860
Bydgoszcz-1866
Lwów-1866
Greifswald-1869
Warszawa-1872
Schwerin-1883
Innsbruck-1883


Jak to było możliwe, że w ciągu mniej więcej 100 lat roślina o stosunkowo niewielkim zasięgu rozprzestrzeniła się na całej prawie kuli ziemskiej? Zasadnicze przyczyny tkwią w biologii żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora). Na pierwszym miejscu należy wymienić ogromne możliwości rozmnażania. Pojedyncza roślina może wydać do 300,000 owocników.

W ciągu roku mogą się rozwinąć dwa lub trzy pokolenia. Oznacza to płodność rzadko osiąganą przez inne gatunki roślin. Ponadto nasiona żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora) są bardzo małe, lekkie i odporne. Zarówno wiatr, jak i woda szybko je unoszą. Do tego jeszcze zachowują zdolność kiełkowania przez dwa lata lub dłużej. Również odłamane łodygi lub części rośliny potrafią znów wytworzyć roślinę, która wykształci nasiona. W taki więc sposób żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) stała się nadzwyczaj uciążliwym chwastem, trudnym do wytępienia nawet przez najintensywniejsze zwalczanie.
Główną jednak przyczyną rozprzestrzenienia się tego gatunku na cały prawie świat jest człowiek. Można pominąć fakt, że pierwsze egzemplarze zostały przywiezione do Europy przez naukowców. Jednak rozprzestrzenienie żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora) jako chwastu doprowadziło do tego, że jej drobne nasiona zostały rozwleczone na wszystkie kontynenty razem z nasionami roślin uprawnych i zbóż, z balastem ze statków i innymi przewożonymi towarami. Roślina zadomowiła się, jak tylko natrafiła na znośne warunki życiowe.
Żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora) nie jest jedynym gatunkiem, który swoje istnienie w Europie środkowej zawdzięcza człowiekowi. Z naszych rozważań wykluczymy jednak te rośliny, które-sprowadzone z innych terenów, rosną jako ozdobne lub uprawne tylko dzięki pielęgnacji człowieka.
Zajmiemy się tymi, które w różny sposób dotarły do Europy środkowej w czasach historycznych i występują tutaj w stanie dzikim, często lub też rzadziej bez jakiegokolwiek udziału człowieka. Gatunki takie zwane są neophyta i należą do nich rośliny, które na stałe weszły do rodzimej flory.
Do „wzbogacenia się" flory środkowoeuropejskiej przyczyniły się prawie wszystkie kontynenty. Z Ameryki Południowej pochodzi, prócz żółtlicy drobnokwiatowej (Galinsoga parviflora), komosa wonna (Chenopodium botrys) i przetacznik (Veronica peregrina). Z Ameryki Północnej została przywleczona moczarka kanadyjska (Elodea canadensis), roślina
dobrze znana każdemu, kto ma akwarium. Również szarłat szorstki (Amarcinthus retroflexus), łubin trwały (Łupinus polyphyllus), wiesiołek dwuletni (Oenothera biennis), kroplik żółty (Mimulus guttatus), nawłoć kanadyjska (Solidago canadensis) i przymiotno kanadyjskie (Erigeron canadensis) pochodzą z Ameryki Północnej.

Zobacz podobny artykuł

Żółtlica drobnokwiatowa (Galinsoga parviflora)

Wyrażenia występujące na stronie:

Żółtlica drobnokwiatowa Galinsoga parviflora ognicha Andyperu Kew Garden Karlsruhe Schöneberg Rugii Norfolk neophyta komosa wonna Chenopodium botrys przetacznik Veronica peregrina moczarka kanadyjska Elodea canadensis szarłat szorstki Amarcinthus retroflexus łubin trwały Łupinus polyphyllus żółtlica drobnokwiatowa wiesiołek dwuletni Oenothera biennis kroplik żółty Mimulus guttatus nawłoć kanadyjska Solidago canadensis przymiotno kanadyjskie Erigeron canadensis