Antybiotyki beta-laktamowe

Do grupy antybiotyków beta-laktamowych zalicza się: penicyliny, cefalosporyny, monobaktamy, karbapenemy i penemy. Upośledzają one syntezę błony komórkowej bakterii w okresie namnażania.

Antybiotyki-Penicyliny

 Głównym punktem uchwytu penicylin jest struktura peptydoglikanów w ścianie bakteryjnej. Hamowanie krzyżowych wiązań peptydoglikanów powoduje osłabienie ściany i w następstwie lizę bakterii. Stanowi to me­chanizm działania bakteriobójczego penicylin. Działanie bakteriostatyczne zaś przejawia się blokowaniem białek bakteryjnych, mających znaczenie w pro­cesie namnażania bakterii. Wyosobniono co najmniej 3 takie białka, oznacza­jąc je symbolami 1b, 2 i 3.
Współczesna ocena penicylin, zarówno „starych", jak i „nowych", powinna uwzględniać 3 elementy:

1) dostępność do wiązań peptydoglikanowych w ścia­nie bakterii,

 2) wiązanie z białkami bakterii,

 3) wrażliwość określonej penicy­liny na (3-laktamazy (np. penicylinazy).

Penicylina G, czyli benzylowa.

 1) postać krystaliczna soli potasowej kwasu 6-aminopenicylanowego,

 2) peni­cylina prokainowa, w której w miejsce jonu potasowego podstawiono prokai­nę,

 3) debecylina, w której dibenzyloetylenodwuamina zastąpiła jon K+.

Penicylina V, w której grupę benzylową zastąpiono fenoksymetylową. Różni się od penicylin benzylowych tym, że jest oporna na działanie soku żołądkowego i może być podawana doustnie.
Stosowanie penicylin G i V nic nie straciło na aktualności w przypadkach chorób paciorkowcowych, pneumokokowych i meninogokokowych.

antybiotyki, antybiotyki beta-laktamowe, antybiotyk penicylina, działanie antybiotyków antybiotyki